مقايسهٔ درك حمايت معلم، خودناتوان‌ سازي و معناي تحصيلي ميان دانش‌ آموزان با و بدون نارساخواني

زمينه ‌و ‌هدف: دانش‌‌آموزان نارساخوان به حمايت و امنيت كافي نياز دارند تا مشكلات تحصيلي خود را با حداقل شكست و ناراحتي‌هاي رواني پشت سر بگذارند؛ اما مادامي‌كه حمايت كافي دريافت نكنند، چه‌بسا از ادامهٔ تحصيل باز بمانند. هدف پژوهش حاضر مقايسهٔ درك ‌حمايت‌ معلم، خودناتوان‌سازي و معناي‌ تحصيلي ميان دانش‌آموزان با‌ و ‌بدون نارساخواني بود. روش‌بررسي: روش پژوهش توصيفي از نوع علّي‌مقايسه‌اي بود. جامعهٔ آماري پژوهش را تمامي دانش‌آموزان با ‌و ‌بدون نارساخواني پايۀ ‌دوم ابتدايي شهر گرگان در سال ‌تحصيلي ۱۳۹۸-۹۹ تشكيل دادند. نمونهٔ پژوهش ۵۶ دانش‌آموز (۲۸ دانش‌آموز بدون نارساخواني و ۲۸ دانش‌آموز با نارساخواني) بود. انتخاب دانش‌آموزان با نارساخواني به‌شكل نمونه‌گيري هدفمند از ميان‌ تمامي دانش‌آموزان با نارساخواني صورت گرفت. دانش‌آموزان بدون نارساخواني نيز به‌منظور مقايسه با آنان به‌شيوهٔ تصادفي ‌ساده انتخاب و همتاسازي شدند. براي جمع‌آوري ‌داده‌ها، پرسش‌نامهٔ مشكلات يادگيري كلرادو (ويلكات و همكاران، ۲۰۱۱)، پرسش‌نامهٔ درك حمايت معلم‌ (متني و همكاران، ۲۰۰۸)، پرسش‌نامهٔ معناي ‌تحصيلي (هندرسون-كينگ ‌و ‌اسميت، ۲۰۰۶) و مقياس خودناتوان‌سازي (اردان و ميدگلي، ۲۰۰۱) به‌كار رفت. تحليل داده‌ها با استفاده از روش تحليل واريانس چندمتغيري در نرم‌افزار ‌SPSS نسخهٔ ۲۵ صورت گرفت. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج‌ نشان‌ داد، در متغيرهاي درك‌ حمايت‌ معلم (راهنمايي (۰٫۰۰۱ p)، توجه مثبت (۰٫۰۰۱ p)، انتظارات (۰٫۰۰۲=p)، قابليت ‌دسترسي (۰٫۰۰۱ p)، خودناتوان‌سازي (۰٫۰۰۱ p) و معناي‌ تحصيلي (۰٫۰۰۱ p)، ميان دانش‌آموزان با و بدون نارساخواني تفاوت معناداري وجود داشت؛ بدين‌معنا ‌كه ميزان خودناتوان‌سازي در دانش‌آموزان با نارساخواني، بيشتر و درك‌ حمايت‌ معلم و معناي تحصيلي در دانش‌آموزان بدون نارساخواني، بيشتر بود. نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش نتيجه گرفته مي‌شود كه دانش‌آموزان نارساخوان قادر نيستند مانند دانش‌آموزان بدون نارساخواني پيشرفت داشته باشند و مادامي‌كه نتوانند از حمايت ‌معلم برخوردار شوند، احساس ناتواني مي‌كنند. اين ناتواني مقدمه‌اي براي ايجاد احساس منفي به تحصيل و شكست تحصيلي است.