تعيين اثربخشي برنامهٔ فرندز بر تحمل ابهام و حل مسئلهٔ اجتماعي دانش‌آموزان دختر دبيرستاني

زمينه و هدف: تحمل ابهام و حل مسئلهٔ اجتماعي ازجمله ويژگي‌هاي روان‌شناختي است كه منجربه بهبود نگرش به فعاليت‌هاي آموزشي مي‌شود. اين مطالعه با هدف تعيين اثربخشي برنامهٔ فرندز بر تحمل ابهام و حل مسئلهٔ اجتماعي دانش‌آموزان دختر دبيرستاني انجام شد. روش‌بررسي: روش پژوهش، نيمه‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعهٔ آماري پژوهش را دانش‌آموزان دختر دورهٔ متوسطهٔ اول، منطقهٔ نُه شهر تهران در سال تحصيلي ۹۸-۱۳۹۷ تشكيل دادند. نمونه‌گيري به‌‌روش دردسترس انجام شد. حجم نمونه ۴۸ نفر بود كه به‌صورت تصادفي در دو گروه (۲۴ نفر در گروه گواه، ۲۴ نفر در گروه آزمايش) قرار گرفتند. گروه گواه هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد و در گروه آزمايش ده جلسه آموزش برنامهٔ فرندز انجام پذيرفت. مقياس تحمل ابهام انواع محرك‌هاي چندگانه-ويرايش دوم (مك‌لين، 2009) و پرسش‌نامۀ حل مسئلهٔ اجتماعي-تجديدنظرشده (دزوريلا و همكاران، ۲۰۰۲) در هر دو گروه در پيش‌آزمون و پس‌آزمون براي شركت‌كنندگان اجرا شد. تجزيه‌وتحليل داده‌ها با ‌روش تحليل كوواريانس تك‌متغيره در نرم‌افزار SPSS نسخهٔ ۲۲ صورت گرفت. سطح معناداري آزمون‌ها ۰٫۰۵ در نظر گرفته شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، آموزش برنامهٔ فرندز در كاهش جهت‌گيري منفي به مسئله (۰٫۰۱۱=p)، افزايش جهت‌گيري مثبت به مسئله (۰٫۰۰۴=p)، كاهش سبك اجتنابي (۰٫۰۰۴=p)، كاهش سبك تكانشي/بي‌دقتي (۰٫۰۰۱ p) و افزايش تحمل ابهام (۰٫۰۰۱ p) مؤثر بود. اندازۀ اثر جهت‌گيري منفي به مسئله ۰٫11، جهت‌گيري مثبت به مسئله ۰٫18، سبك اجتنابي ۰٫19، سبك تكانشي/بي‌دقتي ۰٫24 و تحمل ابهام 0/40 به‌دست آمد. نتيجه‌گيري: براساس يافته‌هاي پژوهش نتيجه گرفته مي‌شود كه برنامهٔ فرندز منجربه كاهش جهت‌گيري منفي به مسئله، سبك اجتنابي و سبك تكانشي/بي‌دقتي در حل مسئله در دانش‌آموزان دختر و افزايش جهت‌گيري مثبت به مسئله و تحمل ابهام در دانش‌آموزان مي‌شود؛ بنابراين برنامهٔ آموزشي فرندز مي‌تواند اختلالات رفتاري و شناختي دانش‌آموزان را بهبود بخشد و براي پيشرفت در زمينهٔ تحصيلي مؤثر واقع شود.