مدل ساختاري تأثير جوسازماني بر رضايت از زندگي با نقش ميانجي رضايت شغلي در ميان كاركنان مراكز فوريت‌هاي پزشكي شهر اهواز

زمينه و هدف: امروزه انسان با سازمان پيوند عميقي يافته و ابعاد زندگي شخصي و زندگي سازماني افراد به‌صورت شگرف درهم‌تنيده شده‌است. پژوهش حاضر با هدف طراحي مدل ساختاري تأثير جوسازماني بر رضايت از زندگي با نقش ميانجي رضايت شغلي در ميان كاركنان مراكز فوريت‌هاي پزشكي انجام شد. روش پژوهش: مطالعه توصيفي _ تحليلي حاضر به صورت مقطعي در سال 1400 انجام گرفت. جامعه آماري پژوهش را 270 نفر از كاركنان مراكز فوريت‌هاي پزشكي شهرستان اهواز شامل ستاد، پايگاه‌هاي شهري و جاده‌اي تشكيل مي‌دادند كه با استفاده از روش سرشماري همگي وارد مطالعه شدند. ابزار گردآوري داده‌ها شامل پرسشنامه‌هاي جوسازماني هالپين وكرافت، رضايت از زندگي و رضايت شغلي‌ اسپكتور بود. داده‌ها با استفاده از تكنيك مدل سازي معادلات ساختاري در نرم‌افزار Smart PLS 3 تجزيه‌وتحليل شدند. يافته‌ها: يافته‌ها نشان داد ميان جوسازماني با رضايت شغلي و رضايت شغلي با رضايت از زندگي در كاركنان فوريت‌هاي پزشكي شهر اهواز رابطه معني‌‌دار و مثبتي وجود دارد. جوسازماني بر رضايت از زندگي با ميانجي‌گري رضايت شغلي اثر معني‌دار و مثبتي دارد. همچنين با توجه به ضرايب مسير، متغير رضايت شغلي نقش ميانجي را در ارتباط بين جوسازماني و رضايت از زندگي به ميزان 0/51 واحد (0/776 × 0/663) ايفا مي‌كند. مقدار شاخص Standardized Root Mean Square Residual (SRMR) و (NFI) Normed Fit Index به ترتيب 089/0 و 571/0 بود كه حاكي از برازش مدل ارائه‌شده در خصوص رابطه‌ي جوسازماني، رضايت از زندگي و رضايت شغلي بود. نتيجه‌گيري: با توجه به تأثير جوسازماني بر رضايت از زندگي و نقش ميانجي رضايت شغلي مي‌توان با فراهم‌سازي محيط و فضاي مطلوب در سازمان و بهبود رضايت شغلي، ضريب رضايت از زندگي كاركنان را افزايش داد.