ارزيابي رويكرد باستان گرايي در دولت پهلوي اول با مؤلفه هاي مشروعيت ‌زا در ايران باستان

كسب مشروعيت، براي حكومت‌ها امري حياتي به شمار مي رود. از همين رو دستگاه تبليغاتي پهلوي، ايران باستان را به‌عنوان پشتوانه مشروعيت‌بخش و نقطۀ عزيمت خود معرفي ‌نمود. بررسي ابعاد و زواياي مباني مشروعيت‌زاي پهلوي اول، نيز ميزان همپوشي آن با ايران باستان، موضوع مهمي است كه چندان به آن پرداخته نشده‌است. اين جستار با روشي توصيفي تحليلي، بررسي رويكرد باستان‌گرا در دولت پهلوي اول و ميزان همپوشي آن با مؤلفه‌هاي مشروعيت‌زا در ايران باستان را در كانون توجه خود قرار داده‌است. يافته‌ها نشان مي‌دهند: ايدئولوژي باستان‌گراي پهلوي نه تنها سنخيتي با مباني مشروعيت ساز ايران باستان نداشت، بلكه در مقابل آن نيز قرار گرفته و به‌تدريج به دور شدن مردم از حكومت انجاميد. هدف از ارائه چنين رويكردي كسب وجاهت سياسي، مقابله با اسلام و ايجاد نوعي عرفي‌گرايي ذيل مدرنيزه كردن كشور بود كه اين رويكرد قرين موفقيت نشد و نتوانست موجد همگرايي و اتحاد ملي در ايران شود.