بررسي همبستگي بين درك ريسك كوويد-19 و اضطراب در بين كارگران صنايع توليدي

مقدمه: درك ريسك افراد در يك موقعيت اورژانسي بر چگونگي رفتار آنها تاثيرگذار است. در زمان پاندمي يك بيماري مانند كوويد-۱۹، ترس از بيماري و عواقب آن، موجب مي‌شود تا افراد با اضطراب درگير شوند. مطالعه حاضر با هدف تعيين ارتباط بين درك ريسك كوويد-۱۹ و تجربه اضطراب ناشي از آن در بين كارگران صنايع توليدي انجام شد.روش كار: مطالعه توصيفي- تحليلي حاضر به‌صورت مقطعي در سال 1401 و در بين 545 نفر از كارگران صنايع توليدي واقع در استان تهران، مازندران و خراسان شمالي انجام شد. جمع‌آوري اطلاعات با سه ابزار شامل پرسشنامه اطلاعات جمعيت شناختي براي جمع‌آوري اطاعات فردي، مقياس اضطراب بيماري كوويد-۱۹ (CDAS) و پرسشنامه درك ريسك و پيش‌بيني كننده‌هاي رواني بيماري كوويد-۱۹ انجام شد. تحليل داده‌ها، با استفاده از آماره‌هاي توصيفي (ميانگين و انحراف معيار) و تحليلي (همبستگي كانوني) در نرم‌افزار SPSS 25 انجام گرديد. يافته ها: ميانگين و انحراف معيار سن كارگران 7.58±35.98 سال، نمره درك ريسك و اضطراب به ترتيب 3.31±12.89 و 1.51±4.51 بود. ضريب همبستگي كانوني بين درك ريسك و اضطراب ناشي از بيماري كوويد-۱۹ در كانون اول برابر 0.734 و در كانون دوم برابر 0.229 و مقدار معني‌داري متناظر با آن‌ها كوچك‌تر از 0.01 بدست آمد. علائم رواني (بار كانوني 0.725-) و علائم جسماني (بار كانوني 0.421-) نقش معني‌داري در پي بيني تغييرپذيري درك ريسك كوويد-۱۹ نشان دادند.نتيجه گيري: درك ريسك بيماري كوويد-19 منجر به كاهش اضطراب ناشي از آن شد كه اين تأثيرگذاري بر علائم رواني به مراتب بيشتر از علائم جسماني بود. بنابراين در هنگام بروز پاندمي‌هايي شبيه به بيماري كوويد-۱۹، انجام اقداماتي در راستاي افزايش آگاهي و درك ريسك كارگران از عامل بيماري، مي‌تواند در كنترل اضطراب مؤثر واقع گردد.