برآورد تأثير بدهي بانك‌ها به بانك مركزي بر حجم نقدينگي در اقتصاد ايران با استفاده از رويكرد ARDL

در ادبيات اقتصاد، افزايش هركدام از اجزاء منابع پايه پولي با ضريب يكساني به نام ضريب فزاينده باعث افزايش نقدينگي مي‌شود؛ اما ممكن است درجه تأثير هركدام از اجزاء منابع پايه پولي يكسان نباشد. ازاين‌رو، تركيب اجزاء منابع پايه پولي نيز مي‌تواند روي نقدينگي تأثيرگذار باشد. بنابراين، مقاله حاضر به‌دنبال بررسي ميزان تأثير هركدام از اجزاء منابع پايه پولي بر نقدينگي است. براي اين كار مدل پژوهش، بر مبناي مباني نظري طراحي شده است و از داده‌‌هاي آماري سال‌‌هاي 1357−1400 استفاده شده و مدل مورد استفاده، رهيافت خودتوضيح با وقفه‌هاي توزيعي(ARDL) است. از يافته‌هاي برآورد مدل مي‌توان اين‌گونه استنباط كرد كه پويايي‌هاي كوتاه‌مدت در ارتباط با روابط بلندمدت وجود دارد. تفسير ضرايب تصحيح خطا، كه معادل 0/72- است، نشان مي‌دهد كه ضرايب كوتاه‌مدت و بلندمدت به‌صورت مستقيم به يكديگر همگرا مي‌شوند. همچنين، نتايج اين مطالعه نشان مي‌دهد افزايش يك‌درصدي خالص بدهي بانك‌ها به بانك مركزي ميزان حجم نقدينگي را در كوتاه‌مدت و بلندمدت به ترتيب 36/ 0و 0/64 درصد افزايش مي‌دهد. ديگر يافته‌هاي مدل نشان مي‌دهد كه همه اجزاء منابع پايه پولي تأثير مثبت و معناداري بر حجم نقدينگي دارند.