بررسي كمّي تغيير رفتار اجزاي فعلي در فارسي نو

در زبان فارسي همكردهاي فعل مركب يا بخش فعلي موجود در عبارت‌هاي فعلي، خودشان فعل‌هاي قاموسي ساده‌اي بوده‌اند كه معمولا در اين نقش جديد در معناي اصلي به‌كار نمي‌روند. اين پژوهش به دنبال مشخص كردن اين است كه چه افعالي در زبان فارسي نو اين روند را طي كرده‌اند و كدام دسته از آنها حضوري باثبات‌تر و كدام دسته گرايشي قوي‌تر داشته‌اند تا در ساخت‌هاي فعلي جديد نيز به شكلي زايا در اين نقش حضور يابند. براي مشخص شدن اين موضوع از يك معيار كمّي آماري به نام «ضريب تغيير» استفاده شده‌است. با استفاده از اين معيار، رتبه‌بندي جديدي براي اين نوع افعال ترتيب داده شد كه بازنمودي عددي از تغيير رفتار آنها را نشان مي‌دهد. نتايج نشان مي دهد فعل «زدن» بيشترين تغيير رفتار را نشان مي دهد و بسيار به مشاركت در ساخت هاي فعلي جديد تمايل نشان داده و فعل «داشتن» پايدارترين رفتار را داشته است‌.