بررسي ارتباط تاب‌آوري با عدم قطعيت و تحمل‌ناپذيري آن در پرستاران شاغل در بخش‌هاي مراقبت ويژه: يك مطالعه مقطعي

زمينه و هدف: بخش‌هاي مراقبت ويژه به دليل حساسيت بالا به عنوان يكي از پيچيده‌ترين بخش‌هاي بيمارستاني در نظر گرفته مي‌شود. از اين رو، پرستاران دچار چالش‌هايي از قبيل عدم قطعيت مي‌شوند كه مي‌تواند بر عملكرد پرستاري تأثير بگذارد. لذا مطالعه حاضر با هدف بررسي ارتباط تاب‌آوري با عدم قطعيت و تحمل‌ناپذيري عدم قطعيت پرستاران شاغل در بخش‌هاي مراقبت ويژه انجام شد. روش‌ها: مطالعه حاضر يك مطالعه مقطعي بود. با استفاده از روش نمونه‌گيري تصادفي طبقه‌اي نسبتي، ۲۳۷ پرستار شاغل در بخش‌هاي مراقبت‌هاي ويژه بزرگسالان در بيمارستان‌هاي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي تهران در سال ۱۴۰۱ انتخاب شدند. داده‌ها از طريق پرسشنامه‌هاي اطلاعات جمعيت‌شناختي، پرسشنامه عدم قطعيت و پرسشنامه تحمل‌ناپذيري عدم قطعيت جمع‌آوري شدند. تحليل داده‌ها بـا استفاده از آمار توصيفي و استنباطي (آزمون t مستقل، تحليل واريانس يك‌طرفه و ضريب همبستگي پيرسون) انجام شد. يافته‌ها: ميانگين نمره تاب‌آوري پرستاران شركت‌كننده در مطالعه ۲۰/۴ با انحراف معيار ۲/۶ در سطح متوسط (۷۵ درصد) بود. همبستگي مثبت معني‌داري بين نمرات تاب‌آوري و تحمل‌ناپذيري عدم قطعيت در پرستاران (r=0/213,P 0/001) و همچنين همبستگي مثبت معني‌دار اما در حد ضعيف بين نمرات تاب‌آوري و عدم قطعيت در پرستاران ديده شد (r=0/188,P 0/004). به طوري كه با افزايش نمرات تاب‌آوري پرستاران، نمره عدم قطعيت آنها عموماً افزايش پيدا كرد. نتيجه‌گيري: يافته‌ها نشان داد كه عدم قطعيت و تحمل‌ناپذيري آن با تاب‌آوري ارتباط معكوس دارد و اين نشان مي‌دهد كه عدم قطعيت و تحمل‌ناپذيري آن مفاهيم و مؤلفه‌هاي پيچيده‌اي هستند كه مي‌توانند تحت تأثير عوامل متعددي قرار گيرند كه نياز به مطالعه بيشتر در اين حوزه را مي‌طلبد از طرفي تاب‌آوري نمي‌تواند حلال همه مشكلات پرستاران در محيط‌هاي باليني باشد. همان طور كه يافته‌ها در اين مطالعه نشان داد افزايش تاب‌آوري نتوانسته است عدم قطعيت و تحمل‌ناپذيري آن را كاهش دهد و اين يافته مي‌تواند آغازگر مطالعات ديگر جهت شناسايي پيش‌بيني كننده‌هاي عدم قطعيت و تحمل‌ناپذيري آن باشد.