ارزيابي عملكرد شاخص شدت اورژانس در ترياژ بيماران ترومايي مراجعه‌كننده به بخش اورژانس بيمارستان شهداي عشاير خرم‌آباد در سال 1402

زمينه و هدف: سيستم ترياژ بخش اورژانس، بيماران را جهت دريافت مراقبت‌هاي پزشكي اولويت‌گذاري مي‌كند و خطا در الويت‌گذاري بيماران مي‌تواند عواقب جدي به دنبال داشته باشد. اين مطالعه با هدف ارزيابي عملكرد شاخص شدت اورژانس در ترياژ بيماران ترومايي مراجعه‌كننده به بخش اورژانس بيمارستان شهداي عشاير خرم‌آباد در سال 1402 انجام شد. روش‌ها: پژوهش حاضر يك مطالعه مقطعي است كه با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس بر روي 375 نفر از بيماران ترومايي، مراجعه‌كننده به بخش اورژانس انجام شد. ابتدا پايايي ترياژ شاخص شدت اورژانس (ESI) را با استفاده از بررسي ميزان توافق بين ناظران (قابليت اطمينان بين ارزياب) و آزمون آماري كاپاي كوهن محاسبه شد. سپس جهت اعتبار سطوح حدت، در غياب استاندارد طلايي، از پيامد بيماران ترومايي به عنوان نشانگرهاي جايگزين استفاده شد. نتايج ترياژ پرستاران، نسبت به هر يك از پيامدها مقايسه شد و بر اساس اين مقايسه اعتبار ترياژ ESI از نظر ميزان ترياژ به سطوح بالا و ترياژ به سطوح پايين مورد ارزيابي قرار گرفت. اطلاعات به‌دست آمده با استفاده از نرم‌افزار STATA-17 آناليز شد و جهت اعتبارسنجي ترياژ از آزمون آماري كاي دو استفاده شد. مقدار 0/05 P از نظر آماري معنا دار در نظر گرفته شد.يافته‌ها: نتايج مطالعه حاضر نشان داد درصد تخصيص بيماران به سطوح يك، دو، سه، چهار و پنج به ترتيب 15/2،2/94، 61/6، 12/53 و 7/73 بود. كاپاي محاسبه شده از توافق بين ارزياب براي ترياژ ESI، 0/7 تعيين شد. به طور كلي سيستم ترياژ ESI در 2/33 درصد از الويت‌گذاري مراقبتي انجام شده خطا داشت. نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه نشان داد ترياژ ESI از نظر عملكرد از قابليت اطمينان بين ارزياب بالايي برخوردار است؛ اما از نظر اعتبار نياز به بازبيني جدي دارد. همچنين بيشتر بيماران ترومايي را در سطح سه ترياژ ESI قرار مي‌گيرد و مجموعه بزرگي از بيماران غير متمايز ايجاد مي‌شود كه هدف اصلي ترياژ را تضعيف مي‌كند.