بررسي عوامل مرتبط با دليريوم در بيماران و مراقبين خانوادگي بيماران بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه: يك مطالعه مقطعي

زمينه و هدف: دليريوم، تجربه ناخوشايندي براي بيمار و خانواده آنها است كه عوارضي را براي آنها به همراه دارد. تشخيص زود هنگام دليريوم مستلزم دانش و آگاهي پزشكان و پرستاران بخش‌هاي مراقبت ويژه از ماهيت نشانگان دليريوم، علايم بيماري و عوامل مؤثر بر بروز اين سندرم است. مطالعه حاضر با هدف تعيين عوامل مرتبط با دليريوم در بيماران و مراقبين خانوادگي بيماران بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه انجام شده است. روش‌ها: در اين مطالعه مقطعي در سال 1402، تعداد 256 جفت از بيماران بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه وابسته به دانشگاه علوم پزشكي تهران و مراقبين خانوادگي آنان به روش نمونه گيري طبقه‌اي متناسب انتخاب شدند. جهت جمع‌آوري اطلاعات از سه پرسشنامه شامل اطلاعات جمعيت‌شناختي، پرسشنامه CAM-ICU و پرسشنامه Sour Seven استفاده شد.يافته‌ها: بيماران شركت‌كننده در پژوهش با ميانگين سني 17/07 ± 41/57 و اكثراً آقا (55 درصد) با ميانگين تعداد روز بستري برابر با 8/82 ± 11/48 بودند. دليريوم در 210 مورد از بيماران (81/7 درصد) مثبت گزارش شد. مراقبين خانوادگي با ميانگين سني 14 ± 42/25 و اكثراً خانم (66/9 درصد) بودند. تعداد 171 نفر (66/5 درصد) از مراقبين خانوادگي علائم دليريوم را گزارش كرده بودند. بين جنس و تعداد روز بستري با بروز دليريوم در بيماران و مراقبين خانوادگي ارتباط معنادار ديده شد. نتايج تحليل آماري نشان داد بين دليريوم بيماران و دليريوم در مراقبين خانوادگي ارتباط معنادار آماري وجود دارد (0/5 P).نتيجه‌گيري: با توجه به ميزان بالاي دليريوم گزارش شده در بيماران و مراقبين بيماران بستري در بخش مراقبت‌هاي ويژه، شناسايي و غربالگري دليريوم اهميت زيادي دارد. با اطلاع از مشخصات فردي و عوامل مرتبط با بروز دليريوم شناسايي شده در اين مطالعه و تا حد امكان اصلاح برخي موارد و يا حمايت از مراقبين مي‌توان زمينه را براي ارتقاء كيفيت مراقبت در سيستم مراقبتي آماده ساخت.