كليد زندگي؛ تجربيات زيسته 23 سال زندگي با ونتيلاتور در بيمارستان: يك گزارش مورد كيفي

زمينه و هدف: امروزه پيشرفت تكنولوژي به ياري بيماران آمده و به طرق مختلف به رفع و يا كنترل شرايط تهديدكننده حيات آنان پرداخته است. يكي از دستگاه‌هاي زيست- فناوري حيات‌بخش، ونتيلاتورها هستند. با گذشت زمان به تعداد بيماراني كه براي تداوم تنفس‌هاي كاراي خود به ونتيلاتور نياز دارند، افزوده مي‌شود. هدف از اين مطالعه تبيين تجربيات زيسته يك بيمار با آسيب نخاعي وابسته به ونتيلاتور است.روش‌ها: اين مطالعه كيفي گزارش مورد به شرح تجربيات زيسته يك آقاي 31 ساله كه به مدت 23 سال تنفس‌هاي وابسته به ونتيلاتور داشته و در بيمارستان بستري بوده است، مي‌پردازد. داده‌ها با استفاده از مصاحبه نيمه ساختار تعاملي جمع‌آوري شد. تجزيه و تحليل داده‌ها با استفاده از رويكرد پديدارشناسي ون مانن انجام شد. يافته‌ها: از تحليل داده‌ها 170 واحد معنايي، سه مضمون اصلي: ترس‌ها و نگراني‌ها ، رضايت از عامليت ، زندگي جاريست ، و هشت مضمون فرعي: روزهاي سخت آغازين، جدال با مرگ، زجر تنفسي، لذت آموزش و يادگيري، مشاركت در مراقبت، خانواده‌اي در بيمارستان، من با ونتيلاتور راحتم، زندگي در محدوده نگاه خدا به دست آمد.نتيجه‌گيري: آگاهي از تجربيات بيماران وابسته به ونتيلاتور، منجر به درك بهتر پرستاران و ساير مراقبين نسبت به اين بيماران مي‌شود. كاهش عوامل استرس‌زا (پايش مداوم، حضور به موقع بر بالين، كمك به حضور خانواده در كنار بيمار و آشناسازي با محيط)، ايجاد موقعيتي براي مددجو جهت داشتن حسي از كنترل، مشاركت و اميد در زندگي (فراهم كردن موقعيت‌هايي جهت تصميم‌گيري و مشاركت بيمار در امر مراقبت، شكل‌گيري فرصت‌هاي يادگيري، پاسخ‌گويي به نيازهاي معنوي و پرورش آن) مي‌تواند لحظات شيرين و رضايت بخشي را برايشان فراهم كند.