بررسي ارتباط آسيب اخلاقي در پرستاران با جو اخلاقي بخش‌هاي مراقبت‌هاي ويژه بيمارستان‌هاي منتخب دانشگاه علوم پزشكي تبريز در سال 1401: يك مطالعه مقطعي

زمينه و هدف: بخش‌هاي مراقبت ويژه به دليل حساسيت بالا و شرايط خاصشان، به عنوان يكي از پيچيده‌ترين بخش‌هاي بيمارستاني در نظر گرفته مي‌شود. از اين رو پرستاران در بخش‌هاي مراقبت ويژه چالش‌هاي زيادي از قبيل آسيب‌هاي اخلاقي را تجربه مي‌كنند. آسيب اخلاقي به صورت احساس گناه، انزواي اجتماعي و بي‌حسي عاطفي تعريف شده است كه مي‌تواند بر عملكرد و سلامت جسمي و روحي پرستاران تأثير بگذارد. لذا پژوهش حاضر با هدف بررسي ارتباط آسيب اخلاقي در پرستاران و جو اخلاقي بخش‌هاي مراقبت‌هاي ويژه انجام شد.روش‌ها: مطالعه حاضر يك پژوهش مقطعي است كه در سال 1401 در بخش‌هاي مراقبت ويژه (ICU CCU) بيمارستان‌هاي وابسته به دانشگاه علوم پزشكي تبريز انجام شد. جامعه مورد مطالعه شامل 266 نفر از پرستاران شاغل در بخش‌هاي مراقبت ويژه بود كه به روش تصادفي ساده انتخاب شدند. ابزارهاي تحقيق شامل پرسشنامه جمعيت‌شناختي، پرسشنامه آسيب اخلاقي و جو اخلاقي بود.يافته‌ها: طبق يافته‌ها ميانگين نمره جو اخلاقي بخش‌هاي مراقبت ويژه به طور كلي (6/84 ± 77/31) و ميانگين نمره آسيب اخلاقي در پرستاران (3/93 ± 40/67) گزارش شد، كه بيانگر جو اخلاقي مطلوب بخش‌هاي مراقبت ويژه و آسيب اخلاقي شديد در پرستاران شاغل در اين بخش‌ها است. در بين ابعاد مختلف جو اخلاقي بيشترين نمره مربوط به بعد ابزاري با ميانگين (3/57 ± 22/65) و كمترين نمره مربوط به بعد مستقل با ميانگين (2/13 ± 9/11) بود. همچنين با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون رابطه معناداري بين جو اخلاقي و آسيب اخلاقي مشاهده نشد. اما آسيب اخلاقي با زير مقياس قوانين و مقررات جو اخلاقي سازمان ارتباط معنادار و معكوسي داشت (, P = 0.24 r = -0.138) و با ساير زير مقياس‌هاي جو اخلاقي ارتباط معنادار آماري نداشت (P 0.05).نتيجه‌گيري: يافته‌ها نشان داد كه بين آسيب اخلاقي پرستاران و جو اخلاقي بخش‌هاي مراقبت ويژه ارتباط معني‌دار وجود ندارد. بنابراين آسيب اخلاقي در پرستاران شامل مؤلفه‌ها و مفاهيم پيچيده‌اي است كه مي‌تواند تحت تأثير عوامل متعددي قرار بگيرد. همچنين يافته‌ها نشان داد كه ارتقاء قوانين و مقررات سازماني در بخش‌هاي مراقبت ويژه سبب كاهش آسيب اخلاقي در پرستاران شاغل در بخش‌هاي مراقبت ويژه مي‌شود. بنابر اين مديران و متوليان سيستم‌هاي درماني با توجه به اين موضوع و اتخاذ تدابير عملي مي‌توانند سبب كاهش آسيب اخلاقي و همچنين سبب افزايش سلامت و رضايت شغلي در پرستاران شوند.