ادريس بدليسي: تاريخ‌نويسي منشيانه و الگوواره اسلامگرا در تاريخ‌نگاري عثماني

ادريس بدليسي در ميان تاريخ‌نگاران فارسي‌نويس دربار عثماني، جايگاه بلندي دارد، آن‌چنانكه مي‌توان او را برجسته‌ترين نماينده فارسي‌نويسي و تاريخ‌نگاري ايراني در دربار عثمانيان برشمرد. اين مقاله با تمركز بر هشت‌بهشت و سليم شاهنامه به‌عنوان دو اثر تاريخ‌نگارانه وي درصدد شناسايي مؤلّفه‌هاي اصلي تاريخ‌نويسي و تاريخ‌نگاري او برآمده و در گام نهايي به تبيين اين مؤلفه‌ها پرداخته‌است. بنابر يافته‌هاي اين پژوهش، مهم‌ترين شاخصه‌هاي تاريخ‌نويسي بدليسي عبارتند از: گزارش مفصل وقايع، استفاده از نثري مصنوع و ادبي، درآميختن متن با اشعار، آيات و روايات، عدم اشاره كافي به منابع روايت‌ها و تقسيم‌بندي منظم مطالب. همچنين ارائه تصويري امپراتورگونه از دولت عثماني، تلاش در جهت مشروعيت‌افزايي براي آل‌عثمان، بهره‌گيري از روايت تاريخي درجهت خدمت به مقاصد سياسي دولت عثماني، قرار گرفتن دربار در مركز روايت، عدم اكتفا به نقل تاريخ سياسي، توجه به نهادهاي دولتي، علمي و اجتماعي، رجال تأثيرگذار و علما و توجه به احوال ملل همسايه ازجمله مهم‌ترين شاخصه‌هاي تاريخ‌نگاري وي محسوب مي‌شوند.