اثرات آموزش كاركردهاي اجرايي بر بهبود سازگاري اجتماعي و مديريت كنترل كودكان كم شنواي كاشت حلزون شنوايي شده 8 تا 10 سال

هدف: هدف پژوهش حاضر اثربخشي آموزش كاركردهاي اجرايي بر بهبود سازگاري اجتماعي و مديريت كنترل كودكان كم شنواي كاشت حلزون شنوايي شده 8 تا 10 ساله شهر تهران انجام شده است. روش: پژوهش حاضر از نوع پژوهش هاي نيمه آزمايشي با پيش آزمون_پس آزمون و گروه گواه است. بر اين اساس از ميان كودكان كم شنواي كاشت حلزون شنوايي شده بيمارستان لقمان شهر تهران در سال 1398، تعداد 30 كودك به صورت هدفمند انتخاب و به روش تصادفي در 2 گروه 15 نفره (گروه آزمايش و گروه گواه) جايدهي شدند. از پرسشنامه رفتار سازشي (وايلند، 1968) و پرسشنامه ادراك كنترل (ويز، 1999) براي جمع آوري داده ها در دو مرحله پيش آزمون و پس آزمون استفاده شد. بسته آموزش كاركردهاي اجرايي براي شركت كنندگان گروه آزمايش در طي 8 جلسه آموزش داده شد، اما شركت كنندگان گروه گواه هيچ گونه مداخله اي را در اين زمينه دريافت نكردند. يافته‌ها: نتايج تحليل كوواريانس نشان داد كه مداخله مبتني بر كاركرهاي اجرايي بر سازگاري اجتماعي و مديريت ادراك كودكان كم شنواي كاشت حلزون شنوايي شده به طور كلي تاثير معناداري دارند (0.05 p). نتيجه‌گيري: با توجه به اثربخش بودن مداخله مبتني بر كاركردهاي اجرايي در كودكان كم شنواي كاشت حلزون شنوايي شده مي‌توان اين گونه تبيين كرد كه مولفه هاي كاركردهاي اجرايي از قبيل حافظه فعال، برنامه ريزي و سازماندهي ذهني مي‌توانند سازگاري اجتماعي و در نتيجه مديريت ادراك را نيز افزايش دهند.