اثربخشي آموزش مبتني بر موسيقي بر مهارت‌هاي اجتماعي، توجه و تمركز كودكان 6 تا ۱۰ ساله با نارسايي ويژه در يادگيري

هدف: هدف پژوهش، بررسي اثربخشي آموزش مبتني بر موسيقي بر مهارت‌هاي اجتماعي، توجه و تمركز كودكان 6 تا۱۰ ساله با نارسايي ويژه در يادگيري بوده است. نارسايي ويژه در يادگيري به گروه ناهماهنگي از اختلال‌هاي رشدي گفته مي‌شود كه به شكل مشكلات عمده در فراگيري و به‌كارگيري نارسايي‌هاي خواندن، نوشتن و رياضيات آشكار مي‌شود. روش: پژوهش حاضر از نوع نيمه‌آزمايشي با پس‌آزمون و پيش‌آزمون در دو گروه آزمايش و كنترل مي‌باشد. جامعه آماري شامل تمام كودكان 6 تا10 ساله در مركز آموزش اختلال يادگيري تواناي شهرستان قائمشهر به تعداد 50 نفر در سال تحصيلي 1399-1400 است كه از اين ميان 30 نفر به شيوه نمونه در دسترس انتخاب شدند و به‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش (15 نفر) و گواه (15 نفر) قرار گرفتند. گروه آزمايش در 16 جلسه تحت موسيقي‌درماني قرار گرفت و گروه كنترل تا پايان پژوهش مداخله‌اي دريافت نكرد. ابزار پژوهش، پرسشنامه ماتسون و پرسشنامه كانرز بود. داده‌هاي گردآوري‌شده با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي (شاخص‌هاي ميانگين، درصد، انحراف معيار، ترسيم جدول فراواني) و در بخش استنباطي از روش GEE استفاده شد. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد كه موسيقي‌درماني بر رفتار اجتماعي مناسب، رفتار غير‌اجتماعي، پرخاشگري، رفتار تكانشي و اطمينان زياد به‌خود‌داشتن و همين‌طور مشكلات سلوك پسران و دختران و بي‌توجهي - رؤياپردازي كودكان داراي نارسايي ويژه در يادگيري اثربخش است (0/05 P). نتيجه‌گيري: استفاده از موسيقي‌درماني مي‌تواند بر مهارت‌هاي اجتماعي، توجه و تمركز كودكان داراي نارسايي ويژه در يادگيري مفيد باشد.