اثربخشي آموزش مبتني بر مدل انگيزش خواندن بر ميزان كاركردهاي اجرايي و عملكرد خواندن دانش‌آموزان داراي مشكلات خواندن

هدف: هدف پژوهش حاضر، بررسي اثربخشي آموزش مبتني بر مدلانگيزش خواندن بر كاركردهاي اجرايي و عملكرد خواندن در دانش‌آ‌ّموزان داراي مشكلات خواندن بود. روش: روش پژوهش حاضر نيمه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل تمام دانش‌آموزان (دختر و پسر) پايه‌هاي چهارم و پنجم دوره ابتدايي داراي مشكلات خواندن شهر اليگودرز بود كه در سال تحصيلي 1398-1399 مشغول به تحصيل بودند كه از ميان آنها به روش نمونه‌گيري هدفمند، تعداد 30 نفر (15 نفر گروه آزمايش و 15 نفر گروه گواه) به‌عنوان حجم نمونه و به روش تصادفي انتخاب شد. ابزار استفاده‌شده در پژوهش شامل كاركردهاي اجرايي كوليج و همكاران (2002) و آزمون خواندن و نارساخواني (نما) كرمي‌نوري و مرادي (1384) بود. داده‌ها با استفاده از روش‌هاي آمار توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و آمار استنباطي (تحليل كوواريانس چندمتغيره) تحليل شدند. يافته‌ها: نتايج پژوهش نشان داد كه آموزش مبتني بر مدل انگيزش خواندن باعث افزايش كاركردهاي اجرايي و عملكرد خواندن در دانش‌آموزان داراي مشكلات خواندن شد (0.001 P). بحث نتيجه‌گيري: بنابراين مي‌توان گفت از آن‌جايي‌كه خواندن يكي از مهارت‌هاي اصلي است، شناسايي دانش‌آموزان پايه‌هاي پايين‌تر دوره‌ ابتدايي كه مشكل خواندن دارند، براي حل مشكل آنها بسيار ضروري است.