تاثير مديريت دانش بر سازمان هاي هوشمند با نقش تعديلگرقابليت هاي تكنولوژي

هدف از انجام اين پژوهش بررسي تاثير مديريت دانش بر سازمان هاي هوشمند با نقش تعديلگر قابليت هاي تكنولوژي بوده است. اين پژوهش از نظر هدف، كاربردي و از نظر روش، توصيفي از نوع پيمايشي بوده است. جامعه آماري پژوهش كليه كاركنان شعب بانك كشاورزي شهر تهران بودند كه از آن نمونه اي به تعداد 310 نفر با استفاده از فرمول كوكران با جامعه محدود به روش نمونه گيري طبقه اي نسبي انتخاب شدند. براي اندازه گيري متغيرها در پژوهش حاضر از پرسشنامه استاندارد استفاده شده است. براي اندازه گيري مديريت دانش از پرسشنامه كنراد و نيومن (1999) و براي اندازه گيري قابليت هاي تكنولوژي از پاندا و رامانتان (1996) و براي سنجش مولفه هاي سازمان هوشمند از پرسشنامه ارائه شده در مطالعه نجاري و همكاران (1394) استفاده شده است. براي تجزيه تحليل داده ها از نرم افزار spss و Lisrel استفاده شد. نتايج آزمون فرضيه هاي تحقيق بر اساس مدل معادلات ساختاري نشان داد، مولفه هاي مديريت دانش (خلق دانش ، ذخيره سازي دانش ، تسهيم دانش و بكارگيري دانش) از طريق قابليت هاي تكنولوژي بر سازمان هوشمند تاثير معني داري دارند. ذخيره سازي دانش و تسهيم دانش تاثير بيشتري بر سازمان هوشمند داشته اند.