تبيين پديدارشناختي حس مكان بر مبناي تجارب زيسته انسان (مطالعه موردي: ميدان شهداء مشهد)

از ديدگاه فلسفيِ پديدارشناسي، جهانِ زندگيِ انسان مكاني است كه در آن به سر مي‌برد. انسان و مكان نه در مقابل يكديگر، بلكه به طور صميمانه‌اي در هم تنيده‌اند. لذا مكان پديداري است همواره حاضر و مربوط به زندگي روزمره كه تجارب زيسته انسان در آن قوام يافته و حسّ مكان شكل مي‌گيرد. از آن‌جا كه اين تجارب، بدونِ تفكرِ ارادي و مستقيما از كنش و تعامل روزانه با مكان و عناصر آن شكل مي‌گيرند، منبع موثّقي هستند براي دستيابي به ويژگي‌هاي مطلوب مكان. هدف از اين پژوهش تبيين ويژگي‌هايي است كه حسّ مكان را القاء مي‌كنند و سوال اساسي چنين است كه بر مبناي تجارب زيسته، چه مؤلفه‌هايي سازنده حسّ مكان در ميدان شهداء مشهد به عنوان يك فضاي شهري هستند؟ بنابراين تجارب زيسته در مواجهه با اين مكان را با روش تحقيق پديدارشناسي براساس الگوي موستاكاس استخراج كرديم. اين پژوهش شامل دو بخش نظري و عملي است. بخش نظري شامل اطّلاعاتي است كه از پژوهشي كيفي در مورد پديدارشناسي مكان حاصل شده و بخش عملي برگرفته از مصاحبه‌هاي نيمه ساخت‌مند با 60 شركت‌كننده و سپس استخراج گزاره‌هاي مهم و تم‌هاي تحقيق است. در نهايت به تحليل داده‌ها و تدقيق يافته‌ها براي دستيابي به نتايج تحقيق پرداخته شده است. پس از تحليل داده‌ها و تدقيق يافته‌هاي مستخرج از آراء كاربران از ميدان شهداء مشهد با مباني نظري مربوط به مكان، آن‌چه يافت شد، پنج مؤلفه اساسي مكان بر مبناي تجارب زيسته بود: درونگرايي، مركزگرايي، محصوريت، تراكم و عينيت.