سنجش پايداري بازآفريني بافت‌هاي فرسوده شهري(مطالعه موردي: محله آبكوه مشهد)

نتايج اعمال سياست‌هاي بازآفريني در حوزه ساماندهي بافت‌هاي فرسوده، نياز به سنجش پايداري آن را ضروري ساخته است. بنابراين هدف از پژوهش حاضر، شناخت عوامل مؤثر بر پايداري بازآفريني بافت‌هاي فرسوده شهري و ارزيابي آن در محله آبكوه مي‌باشد. ابتدا از طريق مطالعات كتابخانه‌اي و كاربست روش تحليل محتوا، مدل نظري اوليه پژوهش تدوين گرديد، سپس جهت اعتبارسنجي آن از تكنيك دلفي بهره گرفته شد. بدين ترتيب 32 شاخص سنجش پايداري بازآفريني شهري در 5 مؤلفه اقتصادي، كالبدي، فعاليتي-خدماتي، اجتماعي-فرهنگي و زيست محيطي بدست آمد. در مرحله بعد، شاخص‌هاي سنجش پايداري به شيوه پيمايشي در محدوده مورد مطالعه مورد تحليل و ارزيابي قرار گرفت. جامعه پژوهش حاضر را كليه ساكنان محله آبكوه تشكيل دادند كه از آن ميان تعداد 355 نفر به روش نمونه‌گيري تصادفي ساده به عنوان نمونه پژوهش انتخاب گرديد. نتايج پژوهش نشان مي‌دهد كه در فرآيند بازآفريني بافت فرسوده محله آبكوه، تمامي مؤلفه‌هاي پايداري در شرايط ناپايدار خود قرار دارند كه در اين ميان مؤلفه‌هاي اجتماعي-فرهنگي، اقتصادي، كالبدي، فعاليتي-خدماتي و زيست محيطي به ترتيب داراي بيشترين تا كمترين ميزان ناپايداري هستند. همچنين شاخص‌هاي دستيابي به پايداري در فرآيند بازآفريني بافت فرسوده آبكوه ارزيابي و اولويت‌بندي گرديد كه از اين ميان شاخص‌هاي حفظ تعادل بازار مسكن در مؤلفه اقتصادي، نفوذ پذيري در مؤلفه كالبدي، سازگاري كاربري در مؤلفه فعاليتي-خدماتي، مشاركت پذيري در مؤلفه اجتماعي-فرهنگي و دسترسي به فضاي سبز در مؤلفه زيست محيطي از بيشترين اولويت برخوردار هستند.