بررسي نشانگرهاي زيستي آيريسين وآدروپين در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 و ارتباط آن با عوامل خطر

زمينه و هدف: ديابت يك اختلال متابوليك است كه با افزايش سطح گلوكز خون، ناشي از اختلال در عملكرد انسولين، ترشح انسولين يا هر دو مشخص مي‌شود كه باعث اختلال در متابوليسم كربوهيدرات‌ها، پروتئين‌ها و ليپيدها مي‌شود. هيپرگليسمي مزمن با آسيب طولاني مدت، اختلال عملكرد و نارسايي اندام‌هاي مختلف همراه است. آدروپين و آيريسين پروتئين‌هايي هستند كه به تازگي توصيف شده‌اند و ممكن است جزء ضروري در مسيرهاي پاتوفيزيولوژيك ديابت باشند. مطالعه‌ي حاضر به منظور بررسي نشانگرهاي بيوشيميايي آيريسين و آدروپين در بيماران مبتلا به ديابت نوع ۲ و ارتباط آن‌ها با عوامل خطر طراحي شد. روش بررسي: مطالعه‌ي حاضر يك مطالعه‌ي مورد شاهدي بود كه شامل ۹۰ بيمار ديابتي نوع ۲ و ۹۰ فرد سالم بود كه از نظر سن و جنس با هم همسان بودند. قند خون ناشتا(FBS)، HbA۱c، انسولين سرم، كلسترول تام(TC)، كلسترول ليپوپروتئين با چگالي كم(LDL-C)، كلسترول ليپوپروتئين با چگالي بالا( HDL-C)، تري گليسريد(TG)، آيريسين و آدروپين در آزمايشگاه بيوشيمي بيمارستان آموزشي AL-Faihaa با روش‌هاي استاندارد اندازه‌گيري شد. يافته‌ها: سطح سرمي آيريسين(ng/ml ۸/۱۵۲±۱/۶۴۲ در مقابل ۳/۹۱۶±۱۴/۰۶) و آدروپين(pg/ml ۲۵/۳۹±۸/۸۹۷ در مقابل ۸/۷۶۸±۵۹/۴۳) به ترتيب در گروه بيمار به‌طور معني‌داري كمتر از گروه كنترل بود(۰/۰۰۱ P). در گروه بيماران، سطح آدروپين سرم با سن همبستگي مثبت(۰/۰۲۵=P , ۰/۲۶۳=r) و با BMI همبستگي منفي(۰/۰۴۸=P , ۰/۲۰۹-=r) و معني‌دار داشت. در حالي كه سطح سرمي آيريسين با TG همبستگي معني‌دار و منفي داشت(۰/۰۱۸=P , ۰/۲۴۸-=r). ميزان سطح زير منحني(AUC) براي آيريسين(۰/۹۶۹-۰/۹۰۶=CI ۹۵%) ۰/۹۳۷ بود كه در كات آف ۹/۷۱۵ داراي حساسيت ۹۱/۱% و اختصاصيت ۰/۸۰% نشان داد(۰/۰۰۰۱ P). علاوه بر اين، ميزان AUC براي آدروپين(۱/۰۰-۰/۹۸۰=CI ۹۵%) ۰/۹۹۱ بود كه اين بيوماركر در كات آف ۳۷/۹۴۵ حساسيت ۱۰۰/۰% و اختصاصيت ۹۱/۱% نشان داد(۰/۰۰۰۱ P). نتيجه‌گيري: يافته‌هاي ما نشان داد كه سطح سرمي آيريسين و آدروپين در گروه بيمار نسبت به گروه كنترل كمتر بود. احتمالا، كاهش آدروپين و آيريسين ممكن است به عنوان يك نشانگر زيستي براي پيش‌بيني خطر T۲DM استفاده گردد كه نياز به مطالعات بيشتري در اين خصوص دارد.