نقش قارچ‌‌ها در زيست‌پالايي آلاينده‌‌ها

صنعتي شدن كشورهاي در حال توسعه جهان و رشد جمعيت، منجر به تخريب محيط زيست در مقياس گسترده شده است. به دلايل فوق، مديريت مواد شيميايي، آلاينده‏ها، پسماند‏هاي جامد، تركيبات مقاوم در برابر تجزيه و فلزات سنگين، به دلايل اصلي نگراني زيست محيطي تبديل شده است. زيست‌پالايي به‌عنوان روشي مقرون به صرفه و سازگار با محيط‏زيست معرفي شده است. در اين روش با بكارگيري فرآيندهاي زيستي به‌ويژه در آب و خاك آلوده، تركيبات سمي و مقاوم به تركيبات غيرسمي تبديل مي‌شوند. در اين فناوري ميكروب‌هاي مفيد با استفاده از واكنش‌هاي فيزيكي و شيميايي مناسب كه بخشي از فرآيند متابولسيم آن‏هاست منجر به تخريب و حذف آلاينده‌ها از محيط زيست مي‌شوند. در اين ميان، قارچ‌ها به دليل مرفولوژي خاص و توانايي توليد متابوليت‌هاي ثانويه نقش مهمي به‌عنوان تجزيه‌كننده (زيست‌پالايي قارچي) در محيط زيست دارند، بنابراين آن‏ها گزينه بسيار مناسبي براي پاكسازي محيط زيست به شمار مي‏‌روند. در اين فناوري قارچ‌ها از طريق فيزيكي و شيميايي با آلاينده‌ها برهمكنش ايجاد مي‌كنند و در نهايت منجر به ايجاد تغييرات ساختاري يا فروپاشي آلاينده‌ها مي‌شوند. نظر به اهميت اين موضوع، در اين مقاله تلاش شده است تا از جنبه‌هاي گوناگون به اين فناوري دوست‌دار طبيعت پرداخته شود.