تبيين برنامه‌ريزي محله مبنا در بافت‌هاي فرسوده شهري با ‌‌تأكيد بر رويكرد نوشهرگرايي، مورد پژوهش: منطقه 19 شهر تهران

تحقيق حاضر با هدف تبيين برنامه‌ريزي محله مبنا در بافت‌هاي فرسوده شهري با ‌‌تأكيد بر رويكرد نوشهرگرايي در منطقه 19 شهر تهران‌ اجرا گرديد. تحقيق يك مطالعه توصيفي- تحليلي با استفاده از روش پيمايش بوده است. براي گردآوري داده‌هاي موردنياز، از برداشت‌هاي ميداني، اسناد و مطالعات طرح‌هاي بالادست و مصاحبه محلي و پرسشنامه در بين ساكنين محله‌هاي مورد مطالعه استفاده‌ شد. براي پاسخگويي به سؤال اول با توجه به اهداف و فرضيه تحقيق، از تحليل رگرسيون دومتغيره استفاده گرديد. نتايج حاكي از آن است كه دو متغيري كه در بالا بيان شد با يكديگر رابطه معنادار داشته و مقدار آلفا كوچك‌تر از 0.05 مي‌باشد و اين بدين معناست كه نوشهرگرايي بر تمايل به نوسازي تأثير داشته و تغييرات تمايل به نوسازي (نوسازي بافت فرسوده) را تبيين مي‌كند. براي پاسخگويي به سؤال دوم از مدل متاسوات استفاده‌ شد. با توجه به نقشه رقابتي، اولويت‌بندي رقيبان و مقايسه‌ها انجام‌ گرفت. طبق نتايج تحقيق، از نظر نوشهرگرايي محلات شهيد كاظمي با وزن 3.97 داراي بيش‌ترين مشكلات بوده و بايد بيش‌تر به آن توجه نمود. همچنين درزمينة تمايل به نوسازي بافت فرسوده محله نعمت‌آباد، با رتبه 3.82 داراي بالاترين اولويت بوده كه نشان‌دهنده عدم تمايل اهالي به نوسازي است.