تطبيق چهره و تشخيص زنده بودن مبتني بر بازشناسي گفتار براي احراز هويت غيرحضوري

با گسترش فناوري بسياري از خدمات نهادها و سازمان‌ها به صورت الكترونيكي و هوشمند، در بستر اينترنت ارائه مي‌گردد. پليس نيز به عنوان يك نهاد ارائه‌دهنده خدمات به مردم و ساير نهاد‌ها، به دنبال هوشمندسازي خدمات خود مي‌باشد. در همين راستا نيز سامانه‌هاي الكترونيكي و هوشمند مختلفي را ارائه كرده است. به دليل عدم احراز هويت كاربران در اين سامانه‌ها، بسياري از خدماتي كه مي‌توانند به صورت غيرحضوري ارائه گردد، نياز به مراجعه به دفاتر پليس+۱۰ را دارند. محدوديت بودجه و تجهيزات براي پاسخگويي حضوري، محدوديت نيروهاي پليس و تمركز آن‌ها بر روي موضوعات مهم، محدوديت تعداد دفاتر خدماتي در شهرستان‌ها و عدم دسترسي روستاها به اين دفاتر، رشد روزافزون خدمات برخط و افزايش تقاضاي مردم براي آن، به ويژه در شرايطي مانند بحران بيماري كرونا، سبب شده است تا نياز به احراز هويت غيرحضوري بسيار مورد توجه قرار بگيرد. در اين پژوهش، احراز هويت غيرحضوري و ضرورت استفاده از آن، روش‌هاي تشخيص زنده بودن و بازشناسي چهره كه دو فناوري مهم در اين حوزه است، مرور شده است. در ادامه يك روش كارآمد از مدل‌هاي يادگيري عميق بازشناسي چهره براي تطبيق چهره و يك روش تشخيص زنده بودن تعاملي به وسيله‌ي بازشناسي گفتار فارسي ارائه شده است و در نهايت نتايج آزمايش اين مدل‌ها بر روي داده‌هاي مربوط در اين حوزه آورده شده است.