امتداد آراي پيشاسقراطيان و افلاطون در مباني عرفان نظري و عملي با محوريت تطبيق آراي پيروان اديان وحياني درسده هاي ميانه از فلوطين تا مولانا و عصر تيموري

درنگاه پديدارشناسانه به الگوهايِ گفتمان حكمت عملي و نظريِ عرفاي مسلمان، با ربط و نسبت هايي ميان انديشه  و آراي عرفاي باورمند به ساير اديان وحياني از جمله مسيحيت مواجهيم كه اين ربط و نسبت ها به نوبه خود ، منشعب از انديشه هاي معرفت شناسانه افلاطون گرايان سده هاي ميانه است. الگوهاي گفتمان مذكور ، با مباني فلسفه« فيثاغوري - سقراطي – افلاطوني»، انطباق و هم بستگي نشان مي دهند.