بررسي محتوايي منتخب قصه‌هاي عرفاني منظوم در ادب فارسي در اشعار شاعران عارف قرن هشتم تا يازدهم

در اشعار شاعران قرن هشتم به بعد، علاو بر وجود اشتركات و تفاوت هاي زياد قصه هاي عرفاني با قصه هاي كهن، نوآوري هايي به چشم مي خورد كه نيازمند تحقيق و پژوهش است. پژوهش حاضر، از نوع كيفي است كه با روش توصيفي تحليلي و بهره گيري از منابع كتابخانه اي به انجام رسيده است. هدف پژوهش، بررسي و تحليل قصه هاي منظوم عرفاني در شعر چند شاعر عارف و شاخص در قلمروي زماني قرون هشتم تا يازدهم هجري است كه با شيوه هدفمند و غير تصادفي، نمونه برداري شده است. اين پژوهش نشان داد كه با وجود عمومي شدن عرفان و ورود عرفان ابن عربي به عرفان خراسان در اين دوران؛ شاعران مورد نظر، مقلداني صرف نبوده و قصه هاي آنان به رغم اينكه از شهودات و تجربيات عرفاني سرچشمه گرفته و گاه حتي به شكل عاميانه بيان شده اما، با به كارگيري تمثيل ها و سمبل هاي عرفاني با هدف عمومي نمودن عرفان، جلوه خاصي به شعر شاعران اين دوران بخشيده و قصه هاي آنان را از ديگر قصه ها متمايز نموده است.