روش‌ شناسيِ خود مردم‌ نگاري به‌ مثابه روشي در خود بازانديشي و رشد حرفه‌اي معلمان: پژوهشي(فرا) - خود مردم‌ نگارانه

با آنكه پژوهش هاي بسياري به بررسي رابطۀ ميانِ بازانديشيِ معلمان و عملكرد حرفه ‌اي آن‌ها پرداخته است، رويكردهاي معدودي بسترِ خودبازانديشي را براي معلمان فراهم كرده است. با توجه به اين ضرورت، پژوهشِ حاضر بر آن است تا به معرفيِ روشِ «خودمردم نگاري» به‌مثابه يك روشِ پژوهشِ كيفي در خود باز انديشيِ معلمان و تأثير آن در زندگيِ حرفه اي و شخصيِ آن‌ها بپردازد. در اين پژوهش، تجربۀ نويسندۀ اول از روش خودمردم نگاري با نگاهي «فرا-خودمردم نگارانه» مورد بررسي قرار گرفته است. آموخته ‌هايِ محقق از روايتِ تجربه ‌ها و يافتنِ معنا در انبوهي از داده ها، نگارش داستان گونه، رعايتِ اخلاق و تغييرِ نگاه او نسبت به معيارهايِ ارزيابيِ كيفيت خودمردم نگاري تشريح شده است. يافته‌هاي پژوهش حاكي از تأثير عميقِ خودمردم نگاري بر تحولاتِ دروني و بيروني محقق است كه از آن جمله مي‌توان به تغييراتِي در رويكرد او نسبت به كارِگروهي و تلاش او در به ‌كارگيري و آموزشِ آن در كلاس، چرخش نگرش او از اثبات گرايانه به پسامدرنيته و تأثير آن بر زندگي او اشاره كرد. به اشتراك گذاري تجربه هاي يك معلم خودمردم نگار مي تواند معلمانِ ديگر را با كاركردِ خودمردم نگاري در جهتِ رشد و تعالي خود آشنا نمايد. همچنين، تشريحِ فهمِ يك معلم از خودمردم نگاري مي تواند در جهتِ تعميمِ اين روشِ پژوهشي در حيطۀ آموزش مؤثر واقع شود.