بررسي اثر روش ‌هاي مختلف پيرشدگي بلند مدت بر عملكرد خستگي مخلوط آسفالتي

پيرشدگي قير يكي از عوامل ايجاد و گسترش ترك و خرابي رطوبتي در روسازي‏ هاي آسفالتي است. پيرشدگي مي‏تواند در طي مراحل توليد، حمل و اجرا (پيرشدگي كوتاه مدت) و يا دوره بهره برداري (پيرشدگي بلند مدت) رخ داده و باعث سختي قير شود. امروزه روش‏هاي مختلفي براي شبيه سازي پيرشدگي كوتاه مدت و بلند مدت تعريف شده است. در اين تحقيق اثر پيرشدگي بلند مدت آشتوR30  (به عنوان متداول‏ترين روش استاندارد) و NCHRP 9-54 (به عنوان جديدترين روش پيشنهادي) بر عملكرد خستگي مخلوط‌هاي آسفالتي با استفاده از تير خمشي 4 نقطه‌اي به روش كرنش ثابت درسطح كرنش هاي 500 و 1000 و فركانس‏هاي 5، 10 ، 15 و 25 هرتز و در دماي 20 درجه سانتيگراد بررسي شد. نتايج نشان داد كه هر دو روش پيرشدگي در سطوح كرنش و فركانس‏هاي بارگذاري آزمايش شده، سختي اوليه نمونه را افزايش و عمر خستگي را كاهش دادند. همچنين با مقايسه عمر خستگي نمونه هاي آزمايش شده مشخص شد كه بيشترين كاهش عمر خستگي مربوط به نمونه هاي پير شده با روش پيرشدگي آشتو R30 بود. در نتيجه بر اساس اين نتايج و قابليت روش NCHRP 9-54 در لحاظ شرايط واقعي، روش آشتو R30 را مي توان روش محافظه كارانه اي محسوب كرد.