تداوم انديشه اجتماعي در سبك زندگي طلاب با تاكيد بر سكونت تمركزگرا

روحانيت همواره با مردم مراوده تاريخى داشته است و در ناملايمات زندگى اجتماعى تكيه‌گاه مردم شمرده مي‌شد. همجوشى و همنشينى علما با مردم نتيجه معرفتى دانشى بود كه در حاشيه مبانى معرفتى شكل گرفته بود و زيست اجتماعى مردم و سلوك اجتماعى و معرفتى روحانيت شيعه را سازمان‌دهى مي‌كرد. به‌تبع ترويج ادبيات علمى واگرايانه نسبت‌به اين مباني، يكى از بزرگ‌ترين مخاطراتى كه وجود دارد، واگرايى مرام و سلوك روحانيت از مردم است. يكى از مظاهر جوشش مردم و روحانيت، همنشينى در فضاى فيزيكى است كه امروزه به دلايلى مثل توسعه شهر واگرا و فعاليت‌هاى روزمره روحانيت، مصلحت را در سكونتگاه‌هاى متمايز از مردم دانسته‌اند و محلات و شهرك‌هاى مختص به اين قشر در نظر گرفته شده است. اين جدايى مكانى اين تصور را به‌وجود آورده است كه روحانيت خواهان زندگى راحت‌ترى هستند و همراهى با مردم از آنها سلب آرامش مي‌كند و درنتيجه گسست اجتماعى ايجاد مي‌شود. اين تحقيق با رويكردى تاريخى و روش توصيفى ـ تحليلي، زمينه‌هاى اجتماعى جدايي‌گزينى سكونتى روحانيت و پيامدهاى آن را بررسى مي‌كند. يافته‌ها نشان مي‌دهند كه تغيير در سبك زندگى جامعه، تغيير نوع معيشت، عافيت‌طلبي، دور ماندن از آسيب‌هاى زندگى شهرى مدرن، مشغوليت‌هاى متعدد فكرى و اجرايى و... موجب اتخاذ مسكن جدا از مردم عادى براى روحانيت شده است؛ چيزى كه در سبك مبتنى بر امام ـ امت وجود نداشت و تداوم آن انديشه باعث هم‌گرايى و جوششى مبتنى بر دين و اخلاق بين روحانيت و مردم مي‌شد.