اثر دقت مكاني مدل‌ رقومي ارتفاع در تخمين هيدروگراف واحد ژئومورفولوژيك و ژئومورفوكليماتيك در حوزه‌آبخيز امامه

مدل‌هاي رقومي ارتفاع (DEM)يكي از مهم‌ترين داده‌هاي مورد نياز در مدل‌‍‌‌سازي حوزه‌آبخيز با مدل‌هاي هيدرولوژيكي است كه دقت مكاني آن تأثير بسزايي در صحت شبيه‌سازي فرايندهاي هيدرولوژيكي دارد. در پژوهش حاضر اثر دقت مكاني پنج DEM شامل نقشه توپوگرافي (TOPO)با مقياس 1:25000، SRTM، ASTER، ALOS PALSAR و GTOPO به‌ترتيب با دقت‌هاي مكاني 10، 12/5، 30، 90 و 1000 متر بر تخمين پارامترهاي مدل‌هاي ژئومورفولوژيك و ژئومورفوكليماتيك در حوزه‌ آبخيز امامه ارزيابي شده است. براي اين منظور از 34 رويداد سيلاب منفرد طي سال‌هاي 1349 تا 1394 استفاده شد. نتايج نشان داد ‌كه در روش ژئومورفولوژيك استفاده از مدل رقومي ارتفاع TOPO و ALOS PALSAR بهترين نتايج را به‌ترتيب با ريشه ميانگين مربعات خطا (RMSE) 1/7 و 1/8 مترمكعب بر ثانيه و مقدار نمايه نش- ساتكليف 0/4 و 0/3 ارائه نمودند. درحالي‌كه مدل رقومي ارتفاع GTOPO كمترين كارايي را با 8/2RMSE مترمكعب بر ثانيه و نمايه نش- ساتكليف 2- داشت. به‌طور مشابه در روش ژئومورفوكليماتيك كمترين و بيشترين RMSE به‌ترتيب 3/8 و 18 متر مكعب بر ثانيه متعلق به مدل‌هاي رقومي ارتفاع TOPO و GTOPO با مقدار نمايه نش- ساتكليف 0/2 و 6- است. به‌طور كلي روش ژئومورفولوژيك نسبت به روش ژئومورفوكليماتيك در تمام مدل‌هاي رقومي ارتفاع نتايج مطلوب‌تري را داشت.