ارزيابي قابليت اراضي براي توسعه صنعتي با استفاده از روش ارزيابي چند معياره و مفاهيم فازي (مطالعه موردي: زيرحوضه آبخيز پلاسجان)

توسعه صنعتي، براي ايجاد اشتغال و دستيابي به رفاه ضروري است. با وجود اين، به‌دليل اثرات مهم محيط‌زيستي اين كاربري‌ها، ضروري است تا در مكان‌يابي استقرار آن‌ها، ملاحظات محيط‌زيستي مورد توجه قرار گيرد. در پژوهش حاضر، براي بررسي توان توسعه صنعتي در زيرحوضه آبي پلاسجان در حوضه آبي زاينده‌رود، از روش ارزيابي چند معياره و تركيب اين روش با مفاهيم فازي استفاده شد. به اين منظور، معيار‌هاي ارزيابي با مرور منابع و استفاده از نظر كارشناسان تعيين شدند. تمامي معيارها به روش فازي و با به‌كارگيري توابع متناسب استاندارد و سپس با استفاده از روش سلسله مراتبي وزن‌دهي شدند. نقشه كاربري و پوشش اراضي طبقه‌بندي تركيبي تصاوير ماهواره‌اي، تهيه شد. سپس، معيارهاي استاندارد شده، به‌صورت تركيب خطي وزن‌دار با يكديگر تركيب، مدل قابليت توسعه صنعتي براي اين منطقه تهيه و به 5 طبقه قابليت اراضي طبقه‌بندي شد. نتايج نشان داد، معيار ملاحظات محيط‌زيستي با 0/23 بيشترين و معيارهاي زمين‌شناسي و بافت خاك با 0/06، كمترين وزن را به خود اختصاص داده‌اند. بر اساس نتايج به‌دست آمده در حالي كه در زمان مطالعه، تنها ha 213 از منطقه به كاربري صنعت و معدن اختصاص داده شده، ha 2325 از منطقه، داراي قابليت صنعتي خيلي زياد است كه نشان‌دهنده امكان توسعه كاربري صنعت در منطقه است. همچنين بيشترين طبقه قابليت اراضي، مربوط به مناطق بدون قابليت صنعتي با مساحت ha 246375 معادل 60 درصد از كل منطقه بود كه نشان‌دهنده اهميت نگهداري از كاركردهاي مهم اين منطقه در تامين آب و حفاظت از منابع اكولوژيك است.