بررسي آزمايشگاهي اثر طول آستانه در پرتاب‌كننده‌هاي مثلثي روي آبشستگي در پايين‌دست

استفاده از سازه‌هاي پرتاب‌كننده مزاياي اقتصادي و ايمني مناسبي در مقايسه با ساير سازه‌هاي مستهلك‌كننده انرژي دارند. در اين پژوهش به‌منظور بررسي اثر طول آستانه پرتاب‌كننده مثلثي روي آبشستگي در پايين‌دست آن، آزمايش‌هايي در يك فلوم آزمايشگاهي مستطيل‌شكل از جنس پلاكسي گلاس انجام گرفت. در اين پژوهش با استفاده از پرتاب‌كننده مثلثي با طول و زاويه آستانه و عدد فرود مختلف، آبشستگي در پايين‌دست پرتاب‌كننده مثلثي مورد بررسي قرار گرفت. نتايج اين پژوهش نشان داد با افزايش طول آستانه در پرتاب‌كننده مثلثي، استهلاك انرژي در پرتاب‌كننده مثلثي افزايش‌يافته و عمق آبشستگي در پايين‌دست آن كاهش مي‌يابد. همچنين در طول نسبي آستانه 0/21 و زاويه آستانه 45 درجه بيشترين كاهش عمق آبشستگي به ميزان 85 درصد ديده شد. به‌منظور تعيين بيشترين عمق آبشستگي نسبي، رابطه‌اي ارائه شد كه ضريب همبستگي نتايج حاصل از اين معادله با نتايج آزمايشگاهي حدود 0/92 است.