اثر متقابل مالچ و سوپرجاذب بر عملكرد و بهره‌وري آب ذرت علوفه‌اي(Zea mays) تحت شرايط كم‌آبياري در منطقه خرم‌آباد

باتوجه‌به كمبود منابع آبي، بارش كم و تبخير بيش از اندازه در كشور، داشتن برنامه دقيق آبياري و شيوه مديريتي مناسب، امري ضروري است. حال به‌منظور بررسي اثر مالچ و سوپرجاذب، پژوهشي در شهر خرم‌آباد و در سال 1401 به‌صورت فاكتوريل با طرح پايه كاملاً تصادفي در سه تكرار انجام شد. فاكتور اول تيمار آب آبياري در چهار سطح شامل آبياري بر اساس وجود تأمين 100 درصد نياز آبي (I100)، تأمين 80 درصد نياز آبي (I80)، تأمين 60 درصد نياز آبي (I60) و تأمين 40 نياز آبي (I40) گياه بود. فاكتور دوم نيز شامل مواد اصلاحي مالچ گياهي (M)، سوپرجاذب (S) و تيمار شاهد (I) بودند. نتايج پژوهش نشان داد كه بيشترين ميزان عملكرد‌ تر، عملكرد خشك و ارتفاع بوته مربوط به تيمار I100-M بود كه به ترتيب برابر52/89 تن در هكتار، 29/42 تن در هكتار و 2/27 متر به ‌دست آمد. بيشترين مقدار بهره‌وري تر و بهره‌وري بيولوژيك از آن I40-S بود كه به ترتيب برابر 14/24 كيلوگرم علوفه تر به‌ازاي يك مترمكعب آب و 4/75 كيلوگرم ماده خشك به‌ازاي يك مترمكعب آب محاسبه شد. كمترين ميزان عملكرد ‌تر و خشك مربوط به I40-M بود و كمترين بهره‌وري تر نيز مربوط به تيمار I100- S بود. به‌طوركلي ماده اصلاحي مالچ در تيمار‌هاي با تنش آبي كمتر، عملكرد بهتري داشت، ولي با افزايش ميزان تنش آبي، عملكرد تيمار‌هاي حاوي مالچ كاهش يافت. ماده اصلاحي سوپرجاذب نيز در تيمارهاي آبياري كامل يا با تنش كمتر، عملكرد كمتري را نشان داد، ولي با افزايش ميزان تنش نتيجه بهتري را رقم زد.