امكان‌سنجي تبيين سازه‌انگارانه پديده «پياده‌روي اربعين» و لزوم بازانديشي فرانظري/ نظري دانش روابط بين‌الملل در فهم جهان آينده

پس از سقوط صدام و اضمحلال رژيم بعث در سال 2003 ، گردهمايي پياده روي اربعين كه در تمام سال هاي حكمراني دولت هاي ضدشيعه عراق هم به رغم تمام محدوديت ها و موانع تداوم يافته بود، دوباره با گستردگي روزافزون برگزار شد. پُرواضح است كه بر اساس منطق حاكم بر دانش روابط بين الملل پديده اي با اين ابعاد به عنوان رويدادي جهاني بايد در چارچوب اين دانش مدرن تبيين شود. هيچكدام از رهيافت‌هاي نظري موجود نمي‌توانند به نحوي بايسته به تبيين اين رويداد جهان‌گستر كه هويت‌هاي متكثر را در ذيل سامانه معنايي ايجادشده از تقاطع «عقل قدسي» با «عشق حقيقي»، مجتمع كرده است، بپردازند. اين نقصان اگرچه در رويكردهاي جريان اصلي روابط بين‌الملل به وضوح قابل رويت است، اما در رويكردهاي مياني، انتقادي و اعتراضي هم ديده مي شود. اگرچه در رويكردهاي مياني، انتقادي و اعتراضي تلاشي براي حل اين نقصان صورت گرفته اما واقعيت آن است كه از يكسو به دليل خلاء نگرش چند مرتبه‌اي به مولفه «عقل» و تقليل فهم موضوعات در قالب «عقل ابزاري» و «عقل متعارف» و از سوي ديگر به دليل عاري بودن اين دانش از رويكردهاي عرفاني و بي‌توجهي به مولفه «عشق»، لزوم بازانديشي در نظريه روابط بين‌الملل براي فهم بهتر جهان آينده كاملاً احساس مي‌شود.