مقايسه ي اثربخشي پروتكل توانبخشي شناختي مبتني بر تكاليف رايانه اي با و بدون تحريك الكتريكي مستقيم فرا جمجمه اي (tDCS) در بهبود حافظه ي فعال بيماران دچار سكته ي مغزي

نقص در حافظه فعال يكي از شكايات رايج در بيماران دچار سكته مغزي است. هدف مطالعه حاضر، بررسي تاثير استفاده همزمان از تحريك دو موضعي يك نيمكره اي مستقيم فراجمجمه اي (a-tDCSUHCDS) ، توانبخشي شناختي رايانه اي و تحريك تك موضعي (a-tDCS ) در مقايسه با توان بخشي شناختي رايانه اي بدون tDCS بر روي حافظه فعال بيماران دچار سكته بود. روش: 32 بيمار ( شامل 21 مرد و 11 زن، با دامنه سني 40-65 سال) سكته اي به روش نمونه گيري هدفمند انتخاب و به صورت تصادفي در يكي از سه گروه آزمايشي و يك گروه تحريك كاذب قرار گرفتند. تمامي گروه ها تحت آموزش تكليف N back قرار گرفتند، گروه a-tDCSUHCDS تحريك آنودال را بر روي DLPFC چپ و M1 دريافت كرده و گروه تك موضعي a-tDCS تحريك آنودال را بر روي DLPFCچپ در حين توانبخشي شناختي دريافت كردند. نتايج: تحليل واريانس با اندازه گيري هاي مكرر نشان داد كه گروه a-tDCSUHCDS بهبودي بيشتري را در تكاليف حافظه فعال نشان داده اند. همچنين،پس از 8 هفته پيگيري، گروه a-tDCSUHCDS بهبودي بيشتري را در تكاليف ذكر شده نشان داد .نتيجه گيري: اين يافته ها نشان مي دهند كه استفاده همزمان از tDCS و توان بخشي شناختي رايانه اي به واسطه افزايش تحريك پذيري شبكه هاي قشري در نواحي مغزي كه نقش مهمي در كاركردهاي اجرايي دارند، باعث افزايش كارآمدي برنامه هاي توان بخشي شناختي در بيماران سكته اي مي شود.