مقايسه اثربخشي آموزش توانبخشي شناختي با مداخله روان درماني مثبت گرا بر كاركردهاي اجرايي، در بيماران آسيب مغزي خفيف

هدف از پژوهش حاضر تعيين تفاوت اثربخشي درمان توانبخشي شناختي با روان درماني مثبت بر كاركردهاي اجرايي در بيماران مبتلا به آسيب مغزي خفيف بود. روش پژوهش حاضر از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون و پس آزمون با دوره پيگيري بود. جامعه آماري اين پژوهش، شامل تمام افراد با آسيب مغزي خفيف مراجعه كننده به بيمارستان‌هاي شهداي هفتم تير و بقيه اله تهران در سال 1399 بودند. از ميان آنها تعداد 30 نفر به صورت هدفمند انتخاب شدند و با گمارش تصادفي در سه گروه درمان توانبخشي شناختي، روان درماني مثبت گرا و گروه گواه قرار گرفتند. آزمون ويسكانسين روي هر كدام از گروه‌ها اجرا شد. گروه آزمايش اول درمان توانبخشي شناختي و گروه آزمايش دوم روان درماني مثبت گرا را دريافت كردند. افراد گروه گواه هيچ مداخله اي دريافت نكردند. براي تجزيه و تحليل داده‌ها از تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر استفاده شد. نتايج نشان داد هر دو مداخله بر افزايش كاركردهاي اجرايي تاثير دارند اما اثربخشي درمان توانبخشي شناختي بر كاركردهاي اجرايي بيشتر است (0.05 P). براين اساس، به متخصصان مغز و اعصاب و روان درمان گران پيشنهاد مي‌شود به‌منظور كاهش عوارض آسيب مغزي علاوه بر درمان‌هاي پزشكي از درمان توانبخشي شناختي به عنوان يك روش مكمل استفاده شود.