اثربخشي توانبخشي شناختي بر بهبود زمان واكنش، برنامه‌ريزي و بازداري از پاسخ در بيماران دوقطبي

پژوهش حاضر با هدف تعيين اثربخشي توانبخشي شناختي بر بهبود زمان واكنش، برنامه‌ريزي و بازداري از پاسخ در بيماران دوقطبي صورت گرفت. اين پژوهش باتوجه به هدف، كاربردي و با توجه به شيوه جمع‌آوري داده‌ها از نوع طرح‌هاي نيمه‌آزمايشي با پيش‌آزمون -پس‌آزمون و گروه كنترل نابرابر بود. جامعه آماري شامل بيماران مبتلا به اختلال دوقطبي مراجعه‌كننده بـه متخصصان روانپزشكي، درمانگاه‌ها و مراكز تخصصي خدمات روان‌پزشكي شهر تبريز در سال 1401 (مهرماه تا اسفندماه) بود كه از اين جامعه، نمونه‌اي به تعداد 40 نفر به روش نمونه‌گيري هدفمند انتخاب و در دو گروه آزمايش و كنترل (20 نفر در هر گروه) به تصادف جايگزين شدند. جهت اندازه-گيري متغيرها، از مقياس سنجش مانياي يانگ، آزمون ديداري عملكرد پيوسته (CPT-V)، دستگاه كرونسكوپ (زمان واكنش)، آزمون برج لندن استفاده شد. گروه آزمايش به مدت 6 جلسه، فنون توانبخشي شناختي را دريافت نمود و براي گروه كنترل هيچ مداخله‌اي اعمال نشد. در نهايت، مرحله پس‌آزمون به مرحله اجرا گذارده شد. جهت تجزيه و تحليل داده‌ها از روش تحليل كوواريانس چندمتغيره استفاده شد. نتايج نشان داد كه توان‌بخشي شناختي بر بهبود زمان واكنش، برنامه‌ريزي و بازداري از پاسخ در بيماران دوقطبي اثربخش است. مبتني بر يافته‌ها مي‌توان بيان داشت كه در بهبود توانايي‌هاي شناختي بيماران دوقطبي، به كارگيري مداخلات توان‌بخشي مي‌تواند زمينه‌ساز شرايط مساعد براي ساير مداخلات درماني باشد.