احساس امنيت در محوطه‌هاي خوابگاهي با تأكيد بر متغيرهاي نظم و كنترل اجتماعي و مولفه‌هاي فردي و ارائه راهكارهاي كاربردي بهبود فضا (مطالعه موردي دانشجويان دختر دانشگاه بجنورد)

زمينه و هدف: شناسايي عوامل موثر بر تامين امنيت و برقراري احساس امنيت، از پيش‌شرط‌هاي هرگونه برنامه‌ريزي در جهت ارتقاي سطح امنيت جامعه است. امنيت در سطوح مختلف از جمله اجتماعي، قابل تحليل است. هدف از اين پژوهش، بررسي احساس امنيت برپايه‌ي متغيرهاي نظم و كنترل اجتماعي و مولفه‌هاي فردي در نمونه‌ي محوطه‌ي خوابگاهي دختران دانشجوي دانشگاه بجنورد است. روش: پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر شيوه‌ي اجرا كمي و پيمايشي است. نمونه تحقيق با استفاده از فرمول كوكران، 278 نفر برآورد شده‌است. پرسشنامه محقق‌ساخت به‌عنوان ابزار جمع‌آوري داده به‌كار رفت. روايي پرسشنامه طبق-نظر متخصصين حوزه و پايايي آن نيز از طريق محاسبه ضريب آلفاي كرونباخ(0.88)تاييد شد.داده‌ها پس از بررسي نيكويي برازش، در مرحله‌اول با آزمون تي‌تك‌نمونه و در مرحله‌دوم با استفاده ازروش تحليل همبستگي و رگرسيون به‌روش همزمان تجزيه وتحليل شدند. يافته‌ها: تفاوت معنادار مقادير متغيرهاي كنترل و نظم اجتماعي با استفاده از آزمون تي تك نمونه اثبات شد. همچنين با در نظر گرفتن اهميت مولفه‌هاي فردي در مدل، متغيرهاي حمايت خانواده، رسانه، سطح تحصيلات، نگرش نسبت به پليس، رعايت حجاب، پايندي به مذهب ووضعيت اقتصادي واجتماعي، در مجموع75 درصد از واريانس مربوط به متغير «احساس امنيت»را تبيين مينمايند. نتيجه‌گيري: متغيرهاي تحقيق در دو مرحله و برحسب معناداري شناسايي و اولويت بندي شده‌‌اند كه هر يك به نحوي در احساس امنيت دختران در محوطه‌ي خوابگاهي تاثيرگذار هستند. برنامه‌ريزي و طراحي فضاهاي خوابگاهي، بايستي زمينه‌ي حضور امن زنان را فراهم آورد و اين امر مستلزم توجه بيشتر به متغيرهاي معنادار و تعيين‌كننده، توسط نهادهاي مسئول خواهد بود.