اثر حاشيه‌نشيني بر سلامت زنان در شهر اردبيل

زمينه و هدف: اين پژوهش در زمينه مطالعات جامعه شناسي سلامت زنان و با و هدف بررسي اثر حاشيه نشيني بر سلامت زنان در شهرستان اردبيل انجام شد. روش: روش تحقيق از نظر هدف كاربردي و به لحاظ شيوه اجرا تحليلي- توصيفي است. نمونه آماري به تعداد 384 نفر از زنان مناطق حاشيه‌نشين اردبيل به روش نمونه‌گيري تصادفي انتخاب شدند. ابزار اندازه‌گيري پرسشنامه سلامت زنان در دو بعد كلي فقر قابليتي و سلامت رواني زنان بود. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارSPSS و آزمونT-test تحليل شدند.يافته : سلامت زنان حاشيه‌نشين ضعيف بوده و ميانگين مؤلفه‌هاي فقر قابليتي بيشتر از حد متوسط و ميانگين مؤلفه‌هاي سلامت رواني كمتر از حد متوسط است. دسترسي به سبد مواد غذايي نامطلوب(2.34) ، وهمچنين دسترسي به خدمات بهداشتي درماني (2.13)، حفظ حريم‌ها و حرمت‌هاي انساني(2.71) و پاسداري از عزت‌نفس زنان(2.61)، دستيابي به آزادي‌هاي اساسي(2.17)و ميزان مشاركت‌هاي اجتماعي، اقتصادي و سياسي (2.70)و توانايي جسمي(2.28) در اين منطقه ضعيف است. همچنين در بررسي سلامت رواني مشخص شد كه زنان ازنظر كفايت‌ اجتماعي (2.92) خوش‌بيني نسبت به آينده(2.44) ، ادراك خودكارآمدي (5.53) ، وابستگي ميان نسلي(2.25) خودشكوفايي و توانمندي‌هاي بالقوه فكري و هيجاني(2.83) در وضعيت ضعيفي قرار دارند.نتيجه: با توجه به يافته هاي اين پژوهش مي توان نتيجه گرفت مناطق حاشيه نشين شهر اردبيل به دليل تحديد سلامت زنان در حوزه هاي مختلف، نيازمند پايش و استفاده از امكانات و ابزارهاي امنيتي – انتظامي از سوي پليس و مراكز زيربط در اين مساله را دارد لازمه اين امر برخورداري از بوجه كافي و حمايت دولت است.