بررسي تغييرات جمعيت حيات وحش و تغييرات رويشگاه‌هاي پارك ملي گلستان با استفاده از رويكرد اكولوژي سيماي سرزمين

روند طبيعي و تكاملي اكوسيستم‌ ها و يا فشارهاي ناشي از فعاليت‌هاي انساني ممكن است تغييراتي در اكوسيستم‌ها و رويشگاه‌هاي طبيعي به وجود آورد. اين تغييرات بر پراكندگي و جمعيت حيات وحش مؤثر است. در اين مطالعه به عنوان يكي از چالش‌هاي پيش روي مناطق حفاظت شده، تغييرات رويشگاه‌هاي پارك ملي گلستان و تغييرات جمعيت پستانداران شاخص آن در طول 44 سال مورد بررسي قرار گرفته است. داده‌هاي مربوط به تغييرات رويشگاه‌ها از تصاوير ماهواره لندست استخراج و در سه كلاس جنگل، درختزار و مرتع با روش نظارت شده و استفاده از نمونه تعليمي و نرم افزارهاي ENVI 5.3k و Arc GIS طبقه‌بندي شده است. داده‌هاي مربوط به سرشماري جمعيت گونه‌هاي شاخص حيات وحش از سال 1351 تا 1396 خورشيدي جمع‌آوري شده است. نتايج نشان مي‌دهد كه رويشگاه جنگلي 4689 هكتار و رويشگاه درختزار 2377 هكتار كاهش مساحت داشته‌اند. همچنين تحليل فضايي با استفاده از متريك هاي بوم شناسي سيماي سرزمين نشان مي‌دهد زيستگاه‌هاي جنگل و درختزار در حال تكه‌تكه شدن و از هم گسيختگي هستند. اما رويشگاه استپي داراي افزايش مساحت 6821 هكتار بوده‌است. استپ در حال پيشروي و گسترش در مناطق جنگلي است. جمعيت حيات وحش در دو نوع رويشگاه جنگل و درختزار با كاهش جمعيت مواجه بوده‌اند. جمعيت مرال از 2100 فرد به 260 فرد و قوچ و ميش از 10500 فرد به 3782 فرد كاهش يافته است. اين نتايج نشان مي‌دهد كه تغييرات در رويشگاه‌هاي پارك ملي گلستان بايد به عنوان يك عامل اصلي در كنار ساير عوامل، موجب تغييرات در جمعيت حيات وحش شده باشد.