اثر نانوذرات سلنيوم بر آسيب اكسايشي DNA، پارامترهاي استرس اكسيداتيو و ساختار بافتي تخمدان در مدل حيواني سندرم تخمدان پلي كيستيك

سندرم تخمدان پلي‌كيستيك (PCOS) با اختلالات هورموني-متابوليكي، استرس اكسيداتيو و اختلال در تخمك‌گذاري همراه است. پژوهش حاضر به ارزيابي اثر نانوذرات سلنيوم (SeNPs) بر فعاليت آنزيم هاي آنتي اكسيداني و ساختار بافت تخمدان و آسيب اكسيداتيو DNA در مدل سندرم تخمدان پلي كيستيك مي‌پردازد. تعداد 32 سر موش صحرايي ماده نژاد ويستار به 4 گروه كنترل، PCOS، PCOS+SeNPs0.1 و PCOS+ SeNPs0.1 تقسيم شدند. سندرم تخمدان پلي كيستيك با يك بار تزريق عضلاني استراديول والرات (4 ميلي گرم/كيلوگرم) القاء شد و SeNPs با دوزهاي 0.1 و 0.2 ميلي‌گرم/كيلوگرم به مدت 14روز به صورت خوراكي تجويز گرديد. در پايان دوره تيمار، سطح بافتي آنزيم هاي سوپراكسيد ديسموتاز (SOD)، كاتالاز (CAT)، مالون دي‌آلدهيد (MDA) و 8-هيدروكسي داكسي گوانوزين (8-OHdG) در بافت تخمدان توسط روش الايزا سنجش شد و ساختار بافتي تخمدان مورد بررسي هيستوپاتولوژيك قرار گرفت. كاهش معني‌دار تعداد كيست‌هاي فوليكولي، 8-OHdG و سطح MDA همراه با افزايش معني‌دار سطح بافتي آنزيم‌هاي SOD و CAT در گروه‌هاي تيمار با SeNPs در مقايسه با گروه PCOS ديده شد. در واقع، SeNPs با عملكرد آنتي‌اكسيداني سبب بهبود ساختار بافتي تخمدان در مدل سندرم تخمدان پلي‌كيستيك گرديد.