ارزيابي ژئوشيميايي سنگ‌منشاءهاي هيدروكربني ميدان نفتي چلينگر همراه با سنجش اثر ماتريكس، مواد آلي خنثي و تركيب كروژن فعال

توالي‌هاي مستعد منشاء براي سيستم نفتي كرتاسه مياني ـ ميوسن پيشين در ميدان نفتي چلينگر با استفاده از پيروليز راك‌ايول و سنجش انعكاس ويترينايت، همراه با بررسي اثرات جذب ماتريكس، مواد آلي خنثي و بلوغ، تحت ارزيابي ژئوشيميايي قرار گرفت. همچنين، از شاخص پتانسيل نسبت گاز به نفت (Gas Oil Ratio Potential, GORP) به منظور تجزيه ميانگين پارامترهاي TOC و S2 فعال به بخش‌هاي نفت‌زا و گاززا بهره گرفته شد. نتايج نشان داد كه سازندهاي پابده و گدوان به‌ترتيب از بيشترين و كمترين پتانسيل توليد برخوردار مي‌باشند. با توجه به دياگرام S2 در برابر TOC، اثر جذب ماتريكس و ميزان مواد آلي خنثي در سازند پابده قابل‌اغماض است. برعكس، نمونه‌هاي كژدمي و گدوان مقادير قابل‌ملاحظه‌اي از اثر ماتريكس معدني و مواد آلي خنثي را نشان داده كه اين مهم موجبات كاهش قابل‌توجه شاخص هيدروژن و كيفيت ظاهري آن‌ها را فراهم آورده است. براساس پارامترهاي تصحيح‌شده اوليه، سازندهاي كژدمي و گدوان به‌ترتيب به‌عنوان سنگ‌منشاء‌هاي عمدتاً نفت‌زا و گاززا طبقه‌بندي گشتند. با اينحال سازندهاي مذكور، به‌دليل فعاليت بالاآمدگي قديمه خارك – ميش در زمان كرتاسه، از ميزان ماده آلي فعال اندك تا متوسطي برخوردار مي‌باشند. از نظر بلوغ حرارتي، سازندهاي پابده و گورپي نابالغ بوده ولي سازندهاي كژدمي، داريان (لايه‌هاي شيلي فوقاني) و گدوان به مراحل آغازين فاز اصلي توليد نفت رسيده‌اند. در واقع، بلوغ ناكافي سازندهاي مستعد منشاء (حداكثر Ro :0.72) را مي‌توان به عنوان يكي از دلايل احتمالي عدم وجود ذخاير هيدروكربني در مخازن آسماري و بنگستان ميدان چلينگر در نظر گرفت.