رابطه ساختاري فرسودگي والديني با خاطرات اوليه مادر از گرمي و ايمني: نقش واسطه ‌گري خود انتقادي

والد بودن را مي‌توان يكي از مهم‌ترين و لذت‌بخش‌ترين تجربه‌هاي زندگي هرفردي قلمدادنمود، بااين‌وجود، براي برخي از پدران و مادران اين نقش با چالش‌هاي فزاينده همراه‌بوده و مي‌تواند به منبعي از تنش‌هاي مزمن و در نهايت به فرسودگي تبديل گردد. ازهمين‌رو مطالعه حاضر باهدف بررسي نقش واسطه‌اي خودانتقادي در رابطه ميان خاطرات اوليه مادران از گرمي و ايمني با تجربه فرسودگي والديني آنها انجام گرديده است. اين پژوهش، يك مطالعه توصيفي-مقطعي از نوع مدل‌يابي معادلات ساختاري بوده كه نمونه‌اي از مادران شهر اصفهان (319نفر) را مورد مطالعه قرارداده است. جامعه آماري پژوهش شامل مادراني بود كه در سال تحصيلي 1400-1399 داراي فرزند پيش‌دبستاني بوده‌اند و داده‌ها به صورت آنلاين و با نمونه‌گيري دردسترس گردآوري شده‌است. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه‌ فرسودگي والديني (PBA)، پرسشنامه اشكال انتقادي/خود-تازي و اطمينان‌بخشي به خود (FCSSS) و مقياس خاطرات اوليه از گرمي و ايمني (EMWSS) بود. نتايج نشان داد كه خاطرات اوليه از گرمي و ايمني اثر مستقيم و معني‌داري بر خودانتقادي دارد و خودانتقادي نيز داراي يك تأثير مستقيم و معني‌دار بر فرسودگي والديني مادر است. همچنين يافته‌ها نشان‌داد كه خاطرات اوليه مادران از گرمي و ايمني با واسطه خودانتقادي بر فرسودگي والديني اثر غيرمستقيم داشته و اين مدل مي‌تواند نزديك به 54 درصد از واريانس فرسودگي والديني را تبيين نمايد (0.001 P). يافته‌هاي پژوهش حاضر لااقل در مورد والدين فرسوده‌اي كه در دوران كودكي از يك محيط گرم و ايمن محروم بوده‌اند، درك تازه‌اي را پيرامون فرسودگي والديني فراهم ساخته و بهبود فرايند خودانتقادي را به عنوان روزنه‌اي در كاهش تجربه فرسودگي والديني آنها پيشنهاد مي‌نمايد.