الگوي توسعه و ارتقاي فعاليت هاي جسماني در فرماندهي انتظامي جمهوري اسلامي ايران

زمينه و هدف: يكي از مهم‌ترين شاخص‌هاي پليس براي مقابله با بر‌هم‌زنندگان نظم و امنيت، برخورداري كاركنان از توان جسماني و آمادگي رزمي بالاست و اهميت اين امر تا جايي است كه مي‌توان گفت عدم آمادگي، تبعات جبران‌ناپذيري را به‌لحاظ درون‌ و برون‌سازماني براي فرماندهي انتظامي به‌همراه خواهد داشت. نظر به اهميت ورزش و لزوم بهره‌گيري از آن در نيروهاي پليس، پژوهش حاضر با هدف ارائه الگوي كيفي فعاليت‌هاي جسماني فرماندهي انتظامي جمهوري‌اسلامي‌ايران انجام شده‌است.روش: اين پژوهش از لحاظ هدف، كاربردي است و با رويكرد كيفي به‌شيوه تحليل‌مضمون انجام شده‌است. جامعه آماري شامل اساتيد گروه تربيت‌بدني دانشگاه علوم‌انتظامي‌امين، اعضاي هيئت‌علمي دانشگاه‌ها در گروه مديريت ورزشي، فرماندهان و مديران مرتبط با موضوع پژوهش در فرماندهي انتظامي است. روش نمونه گيري هدفمند قضاوتي و ابزار جمع آوري اطلاعات، مصاحبه نيمه‌ساختاريافته است كه براساس اصل نمونه گيري نظري تا حصول اشباع نظري (مصاحبه 17) ادامه يافت. اعتمادپذيري مصاحبه ها از طريق مرور و اصلاح يافته ها و تأييد كدگذاري هر مصاحبه توسط مصاحبه‌شونده محقق شد و پايايي مصاحبه ها نيز با استفاده از حسابرسي فرآيند و توافق درون موضوعي 86% تأييد شد.يافته ها: الگوي توسعه فعاليت‌هاي جسماني شامل 5 مقوله اصلي و 12 مقوله فرعي است كه عبارت‌اند از ابعاد اجتماعي (فردي و گروهي)، ابعاد بازرسي و پايش (نظارت و بررسي، الزامات قانوني)، بسترهاي آموزشي (تربيتي و اطلاع‌رساني)، ابعاد مديريتي (راهبردي، انگيزشي، توسعه امكانات و مالي) و ابعاد ارتباطي (تعاملات ورزشي و فعاليت هاي رسانه اي).نتايج: با توجه به اهميت برخورداري كاركنان پليس از توان جسماني و آمادگي رزمي بالا، لازم است فرماندهان و مديران انتظامي با تعامل و ارتباط مناسب، امكانات و بسترهاي ورزشي لازم را فراهم آوردند و با ايجاد انگيزه در كاركنان، در راستاي توسعه و ارتقاي هرچه بيشتر ورزش در فرماندهي انتظامي بكوشند.