يك مدل جديد براي افزايش كارايي در شبكه روي تراشه نوري بر‎ ‎اساس الگوريتم ‏مسيريابي تطبيقي

توان مصرفي كمتر، پهناي باند ارتباطي بزرگ ‌تر و تأخير كمتر از مزاياي شبكه هاي نوري نسبت به ارتباطات الكتريكي است؛ اما چالش هايي مانند مسيريابي و هم‌بندي در اين شبكه ها وجود دارد به ‌نحوي‌كه براي ارسال داده، نياز به پيمودن گام هاي زيادي است كه باعث بزرگ‌تر شدن شبكه و اتلاف مي شود. با پيچيده تر شدن و بزرگ‌تر شدن شبكه ها، در ساخت شبكه روي تراشه، مشكلاتي نظير هزينه ارتباطات بين اجزاء و احتمال بروز هر خرابي غير قابل ‌پيش‌بيني در مدارهاي ارتباطي وجود دارد. از اين ‌رو ارائه يك الگوريتم تحمل پذير خطا، نقش مهمي در گسترش معماري شبكه روي تراشه دارد. در اين مقاله، يك الگوريتم مسيريابي تطبيقي تحمل پذير اشكال ارائه خواهد شد كه هدف اصلي آن، ايجاد توانايي جهت تعامل با تعداد قابل ‌قبولي اِشكال بدون از كار انداختن گره هاي سالم در شبكه است. نتايج حاصل از شبيه سازي تأخير پيام در روش پيشنهادي، برابر با ^-5 ۱۰× ‎ ‎ 1 و گراديان برابر^-5 ۱۰× ‎ ‎ 1.169 به ازاي epotch مساوي با 280 است كه توانايي آن را در كاهش تأخير بر روي شبكه اثبات مي نمايد. تغيير بسيار جزئي تأخير پيام در ارزيابي روش پيشنهادي، نيز نشانگر قابل قبول بودن روش پيشنهادي است. همچنين، وجود برابر با ^-7 ۱۰× ‎ ‎ 1 و گراديان برابر ^-3 ۱۰× ‎ ‎ 1.527 به ازاي epotch مساوي با 350 در مقدار انرژي مصرفي، بيانگر كاهش انرژي مصرفي نسبت به روش هاي مرسوم در مراجع موجود است، هرچند احتمالا سربار سامانه پيشنهادي نسبت به برخي روش هاي قبلي افزايش مي يابد.