مقايسه تمرين بدني، تصويرسازي ذهني، يادگيري مشاهده اي و تركيب آنها بر كاركردهاي شناختي و اجرايي گلف بازان مبتدي

هدف از پژوهش حاضر بررسي و مقايسه تاثير تمرين تصويرسازي ذهني، يادگيري مشاهده اي، تركيبي(تصويرسازي و  يادگيري مشاهده اي) و بدني بر بازنمايي ذهني و عملكرد گلف بازان مبتدي بود. بدين منظور 60 نفر دانشجو (سن:22.8±2.11) بصورت تصادفي در 4 گروه: 1) تصويرسازي ذهني، 2) يادگيري مشاهده اي، 3)تركيبي(تصويرسازي ذهني+يادگيري مشاهده اي) و تمرين بدني قرار گرفتند. پس از اجراي پيش آزمون، شركت كنندگان در هرگروه براساس گروه بندي خود تكليف ضربه گلف را به مدت سه روز متوالي (هر روز 60 كوشش) اجرا كردند و در روز سوم پس آزمون بعمل آمد. دو روز بعد از پس آزمون، آزمون يادداري گرفته شد. دقت اجرا و ساختار بازنمايي ذهني شركت كنندگان بعنوان متغير وابسته اندازه گيري شد. نتايج پژوهش نشان داد كه در متغير عملكرد، گروه تمرين بدني بهتر از ساير گروه ها بوده است. همچنين عملكرد گروه تركيبي نسبت به گروه تصويرسازي و يادگيري مشاهده اي بهتر بود. علاوه براين، در متغير بازنمايي ذهني گروه تركيبي نسبت به ساير گروه ها بازنمايي ذهني ساختاريافته تر و دقيق تري داشت. ضمن اينكه گروه تصويرسازي نسبت به گروه يادگيري مشاهده اي و بدني از بازنمايي ذهني بهتري برخوردار بود. در كل نتايج پژوهش نشان مي دهد كه تمرين بدني نسبت به ساير روش ها باعث افزايش دقت در ضربه گلف مي شود. همچنين تمرين تركيبيِ تصويرسازي و يادگيري مشاهده اي در بهبود ساختار بازنمايي ذهني تاثير بيشتري نسبت به ساير روش هاي استفاده شده در اين پژوهش دارد.