اثر سطوح باليدگي جسماني و سن تقويمي بر توانايي‌هاي حركتي دانش آموزان 7 تا 12 ساله

مطالعه حاضر با هدف بررسي اثر سطوح باليدگي جسماني و سن تقويمي بر‌توانايي‌هاي حركتي دانش‌آموزان 12-7 سال انجام شد. براين اساس تعداد 600 دانش آموز دختر و پسر 12-7 سال در‌سه رده سني 8-7 سال، 10-9 سال و 12-11 سال انتخاب شدند. براي تعيين وضعيت باليدگي جسماني از برآورد درصد قامت بزرگسالي استفاده شد. درنهايت جهت ارزيابي توانايي حركتي از آزمون توانايي حركتي (DMT) استفاده شد. اين آزمون براي ارزيابي توانايي‌هاي استقامت، قدرت، سرعت، هماهنگي، انعطاف پذيري و توانايي عملكرد عمومي مورد استفاده قرار مي‌گيرد. نتايج نشان داد اثر سن تقويمي و اثر سطح باليدگي براي توانايي‌هاي حركتي مورد مطالعه معنادار بود. مقايسه ميانگين‌ها نشان داد دانش‌آموزان متولد ‌شده در سطح باليدگي طبيعي داراي ميانگين توانايي حركتي بالاتري نسبت ‌به دانش‌آموزان در سطح باليدگي زودرس و دير‌رس مي‌باشند. همچنين دانش‌آموزان دختر با سطح باليدگي دير‌رس داراي پايين‌ترين ميانگين توانايي حركتي هستند. نتايج نشان‌داد اثر تعاملي سطح باليدگي-‌ سن تقويمي دختران معنادار بود. براساس نتايج مطالعه حاضر سطح باليدگي اثر معناداري بر عملكرد و اجراي مهارت‌هاي حركتي دارد. در نهايت نتايج اين پژوهش منحصر‌به جامعه فعلي و محدود‌ به رنج سني 12-7‌ سال شهر تهران مي‌باشد و نماينده تمام گروه‌ هاي سني نيست.