اثر تمرين مشاهده‌اي بر دقت پيش‌بيني و رفتار جستجوي بينايي بازيكنان هندبال در موقعيت‌هاي دفاع هندبال

هدف از اين پژوهش بررسي اثر تمرين مشاهده‌اي بر پيش‌بيني و رفتار جستجوي بينايي در بازيكنان هندبال، در موقعيت‌هاي دفاع هندبال، بود. شركت‌كنندگان 23 بازيكن مرد هندباليست با دامنه سني 19- 16 عضو تيم‌هاي ملي جوانان و پيشگامان اصفهان بودند. بازيكنان كليپ هايي از موقعيت هاي دفاع هندبال، با استفاده از عينك ردياب بينايي مشاهده كردند. پيش‌بيني خود را در مورد نتيجه موقعيت توپ طي پيش آزمون به صورت شفاهي بيان كردند. بازيكنان، در دو گروه رفتار خيرگي كه تحت تمرين مشاهده‌اي (مشاهده كليپ‌هاي خروجي عينك ردياب بينايي) و گروه مشاهده كه تنها كليپ‌هاي هندبال را مشاهده كردند، قرار گرفتند. سپس از دو گروه بعد از 10 جلسه 45 دقيقه‌اي پس آزمون گرفته شد. نتايج حاصل از تحليل واريانس مركب عاملي با فرض كرويت موخلي نشان داد كه، دقت پيش‌بيني و رفتار جستجوي بينايي گروه رفتارخيرگي در پس آزمون به‌طور معني‌داري بهتر از گروه مشاهده بود. هندباليست‌هاي مدافع در موقعيت دفاع 3×3 نسبت به دو موقعيت ديگر (2×2، 1×1)، براي پيش‌بيني و تشخيص الگوي بازيكن مهاجم بر اطلاعات زمينه‌اي و كينماتيك بازيكن مهاجم، تمركز كردند.