كاوشي در بهره‌وري انرژي خانه‌هاي سنّتي: درس‌هايي براي معماري مدرن

زمينه و هدف: اهميت روزافزون سوخت‌هاي فسيلي در قرن اخير و كمبود منابع تجديدناپذير بر روي زمين منجر به انقراض حيات بشر شده است. در سال‌هاي اخير تغييري به سمت روش‌هاي پاك‌تر صورت گرفته است كه در آن آلودگي انرژي ناشي از منابع تجديدناپذير به حداقل مي‌رسد. هر اقليم شرايط و ويژگي‌هاي خود را دارد و اين گرايش به معماري پايدار در معماري سنّتي ايران است. اهميّت استفاده از انرژي به منظور ارائه راه‌حل در تمام سطوح افزايش مي‌يابد. ايران به دليل قرار گرفتن بر روي كمربند آفتاب يكي از مناطق مناسب براي بهره‌مندي از نور خورشيد است و مي توان با بهره‌گيري از ويژگي هاي اقليمي و ويژگي‌هاي عناصر سنّتي معماري پايدار، با در نظر گرفتن كارايي و بهره‌وري، عملكرد آسايش را افزايش داد. شاخصه‌هاي مهّمي مانند: جهت‌گيري بر اساس سه دسته‌بندي رون نهادينه شده و الگو براي ساختار شهر و خانه در ايران، ديوارها از نظر مصالح و ضخامت، فرم سقف‌ها، رنگ و بازشوهاي سطوح خارجيِ خانه‌هاي سنّتي و ... استفاده نمود به طوري كه ميزان مصرف انرژي را كاهش داد تا بتوان از مشكلات زيست محيطي شهر رهايي يافت.روش بررسي: روش پژوهش در مقاله حاضر از روش توصيفي- تحليلي به انجام رسيده و به منظور گردآوري اطلاعات و داده‌ها از روش كتابخانه‌اي بهره گرفته شده است.يافته ها و نتيجه گيري: با بررسي نظريه‌ها از استدلال منطقي براي مستندات متون صورت گرديده كه در اين روش تلاش مي‌شود مباحث راهبرد كيفي و مفهومي در اين پژوهش تسرّي داده شود و در انتهاي پژوهش شاخص‌هاي پايداري در خانه‌هاي سنّتي ايران ارائه ‌گرديد؛ چنانكه از بهره‌وري انرژي خانه‌هاي سنّتي ايران ايده و درس‌هايي جهت دستيابي به يك طراحي مطلوب براي معماري مدرن امروز گرفت.