تحليلي بر مديريت بحران شهري ناشي از زلزله با تأكيد برشاخص كالبدي(مطالعه موردي: استان ايلام)

زمينه و هدف: رشد جمعيت و گسترش سكونت‌گاه‌ها در مناطق پرمخاطره به ويژه در كشورهاي در حال توسعه در حال افزايش است. در حوزه هاي شهري، اثرات معمول در اثر وقوع سوانح طبيعي ممكن است آنقدر زيانبار نباشد ولي وقتي پاي جوامع انساني و دانش بشري به ميان مي آيد، تبديل به بحران هاي طبيعي – تكنولوژيكي گشته كه شامل تلفيقي از آسيب هاي كالبدي و اختلال عملكرد شهري مي شود. با توجه به قرارگيري استان ايلام از نظر زلزله‌خيز بودن و عدم مكان گزيني صحيح سكونت‌گاه‌هاي آن و قرار گيري بر روي گسل‌هاي فعال، شناسايي مناطق نامساعد از نظر خطر زلزله و جلوگيري از عدم استقرار سكونتگاه‌هاي انساني در اين مناطق براي كاهش خطرات احتمالي در آينده ضروري است كه مي توان به عنوان مهمترين هدف اين پژوهش به آن اشاره كرد..روش بررسي: تحقيق حاضر با رويكرد شهرسازي دفاعي با لحاظ قرار دادن اصول ايمني اقدام به مطالعه نموده است. پژوهش مورد نظر داراي رويكرد توسعه اي – كاربردي و روش تحقيق تركيبي(توصيفي، تحليلي، و ميداني) مي باشد.يافته ها و نتيجه گيري:جهت تجزيه و تحليل يافته ها از برنامه GIS، Grafer، VISIO، SPSS و مدل TOPSIS استفاده گرديده است كه نتايج تحقيق نشان داده است ميانگين آسيب پذيري ناشي از زلزله بين (0 و 1) در استان ايلام برابر 0.4درصد بوده است. منطقه شهري دهلران در شاخص كالبدي در بين كل شهرستان هاي استان بيشترين آسيب پذيري زلزله را دارا مي باشد كه از لحاظ آماري ميزان TOPSIS بدست آمده در اين منطقه برابر 0.6 درصد و منطقه شيروان برابر 0.11 درصد كمترين ميزان را دارا بوده است.