بررسي الگوي گذران اوقات فراغت در دوران كرونا و پساكرونا (مطالعه موردي: شهر تبريز)

اهميت مديريت اوقات فراغت در تعادل بين شغل و زندگي روزمره انكارناپذير است. اين مقوله نه تنها بر هويت فردي و اجتماعي افراد تأثير مي‌گذارد، بلكه مي‌تواند به عنوان يك پارامتر كليدي در تضمين كيفيت زندگي شناخته شود. با همه‌گيري كوويد-19، دغدغه‌هاي مربوط به مديريت فراغت اهميت بيشتري يافته و تبديل به يك چالش بزرگ براي خانواده‌ها و برنامه‌ريزان شهري شده است. پژوهش حاضر با هدف دقيق‌تر شناسايي و ارزيابي الگوهاي اوقات فراغت در طي و پس از دوران پاندمي در شهر تبريز انجام شده است. روش پژوهش براساس هدف كاربردي و براساس ماهيت توصيفي-تحليلي است كه با بهره‌گيري از ابزار وب‌پايه پرسشنامه، امكان مشاركت مؤثر جمعيت هدف را فراهم ساخته و داده‌هاي كليدي را گردآوري كرده است. سپس به كمك نرم‌افزارهاي آماري مانند SPSS، EXCEL و تحليل‌هاي داده‌اي با دقت بالا انجام پذيرفت. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهند كه در طول همه‌گيري، گرايش به انجام فعاليت‌هاي فراغتي داخل خانه كاهش يافته، و در عوض، استفاده از ابزارهاي الكترونيكي و تمايل به انجام فعاليت‌هاي بدني و فراغتي در فضاهاي باز افزايش نموده است. همچنين، بررسي‌هاي جنسيتي نشان مي‌دهند كه زنان به نسبت مردان تمايل بيشتري به گذراندن اوقات فراغت خارج از منزل دارند، در حالي كه سطح تحصيلات، تأثير قابل توجهي بر الگوهاي اوقات فراغت نشان نداده‌است. بنابراين، مفروضات مطرح‌شده نشانگر اهميت بررسي عوامل ساختاري و فردي در تعيين چگونگي پرداختن به اوقات فراغتي و توسعه برنامه‌هاي اجتماعي، سياسي و فرهنگي است كه نحوه گذران اين اوقات را به نفع بهبود سلامت جسماني و رواني افراد شكل مي‌دهند.